Tag: Cichla-Czarniawska

znak bezszelestny pochód wiatru nad równinąi pagórachodbywają się seanse światłocieniaptak kołuje rozdzierając przestrzeńniepodobny do dzisiejszych ptaków jednostajność czasujeszcze nie ta chwila w oczach wielkich zwierząt krążą widnokręgikrwawe...

domniczyj migocą różowo ścianyjakby stały w płomieniachwiszący nad głowami stropprzesuwa się na wszystkie stronygotów spaść przy lada powiewie tajemnice wnętrza powierzonenieszczelnej pamięci matka - też niczyjaale jestwiadomo...

dlaczego się tutaj znalazłemz berłem władzyz koroną wielkości? dlaczego jestem nagiznużonyniepokorny? stoję pod dźwigarami mostusam go zbudowałemza chwilę górą pomknie pierwszy pojazd(może ostatni?)stoję pewny siebieale gardło...

* * * w żyłach złuda nadzieia noc cię osaczai z każdej bramywyłania się lęk ostatnia gwiazda chwiejniespada w czeluść ulic grozisz ciemności ślepym zamroczeniemjakbyś chciał zdławićwłasny...

to nastąpiło nagle wiatr powiał złośliwyzerwał kapelusz z głowy władcyi odsłonił oczynaznaczone usłużnym patrzeniem w dwie strony różdżkarz przewidział małe zamieszaniealergię jesieni krótkotrwałe deszczez przymieszką krwi...

wszystko w porządkutylko czasem słyszy w sobieniepokojący krok chorobykrótki rwący bólmiędzyzarzewiem pragnieniaa niespełnieniem

czekając gwiazdoplanetoziemio tu życietam trwanietu czas wezbranytam wieczne milczenie pośrodku – jaledwo punktdraśnięty niewidzialną rękąna malowidle nocy w przelocie mgławicczekamna nienazwane obliczanie bezbłędne stąpanie czasu dokąd zdążajakim prawem unieważniamiłośćpragnieniagniewból wydaje się że...

gwiazdoplanetoziemio tu życietam trwanietu czas wezbranytam wieczne milczenie pośrodku – jaledwo punktdraśnięty niewidzialną rękąna malowidle nocy w przelocie mgławicczekamna nienazwane

ptak śpiewaot tak sobiepotem śpiewają o ptakupotem śpiewają o tychktórzy śpiewali o ptakuwszyscy śpiewają o wszystkichchoć bywa że nikt o nikimwreszcie już nie wiadomoo...

idąc wolnym krokiem trudno uwierzyć że twoje istnienie jest już poza czasem którym zwyczajnie wciąż jeszcze się karmię ja – zabłąkany podmuch wiatru na strychu opuszczonego domostwa myślę naiwnie że odszedłeś na wieczność a ona...