Jadwiga Śmigiera – Spacer po Polach Elizejskich

0
62

Jadwiga Śmigiera


{jcomments off}


Spacer po Polach Elizejskich


pola-elizejskie3


Kiedyś na tym miejscu były podmokłe łąki. Dopiero gdy je osuszono, francuski architekt krajobrazu, od 1635 roku nadworny ogrodnik  króla Ludwika XIV, Andre de Notre  – zaprojektował szeroką aleję zwaną Grand-Cours, ciągnącą się od Tuileries  aż po Place de l’Etoile, dzisiejszy Place de Gaulle.

Nazwa Champs-Elysees pochodzi z roku 1709. Pola Elizejskie, to część  Drogi Triumfalnej. Wiedzie ona prosto od Luwru przez Place de la Concorde. Tu właśnie zaczynają się Champs-Elysees  i ciągną aż do Place de Gauelle. Potem Droga Triumfalna dochodzi aleją de la Grande Armee do granic miasta w Porte Maillot i przedmieściami Neuilly do drapaczy chmur w dzielnicy La Defense.

Na początku Alei na Place de la Concorde znajdują się „Konie z Marly”. Jest to słynna para koni numidyjskich wyrzeźbiona przez Guillaume Coustou Starszego dla pałacu w Marly. Od tego miejsca aż po Ronde Point Aleje graniczą z parkiem.  

W czasach Drugiego Cesarstwa było to w całym Paryżu najmodniejsze miejsce spotkań ludzi z wyższych sfer, którzy mieli tu swoje rezydencje.

Dzisiaj Pola Elizejskie straciły już swój arystokratyczny charakter, ale nie straciły nic ze swego piękna i elegancji. Luksusowe sklepy, teatry, słynne restauracje i biura największych linii lotniczych, przedstawicielstwa najbogatszych firm rozlokowały się w pięknych budynkach po obydwóch stronach tej wyjątkowej ulicy. Pełno na niej paryżan, turystów i kosmopolitycznego tłumu.

Wpić kawę w kawiarni na Polach Elizejskich to nie byle wydarzenie. Raz w życiu można sobie na nie pozwolić. Więc wypiliśmy, siedząc przy malutkim stoliku prawie na środku chodnika.

pola-elizejskie2Na Polach Elizejskich poczułam swoją małość i zwyczajność. Choćby dlatego, że tyle tam było bogactwa, pięknych i elegancko ubranych kobiet, luksusowych samochodów. Tyle ciekawej  architektury. I tak dużo historii.

Zwiedzanie zaczęliśmy od Łuku Triumfalnego, który jest hołdem złożonym przez Napoleona zarówno armii francuskiej jak i sobie samemu. Stoi na szczycie wzgórza Chaillot, na ogromnym Place de Gaulle, od którego rozchodzi się promieniście dwanaście szerokich arterii. Łuk Triumfalny ma beczkowate sklepienie, a swymi rozmiarami /50 m. wysokości i 44 m. długości / przewyższa Łuk Konstantyna w Rzymie. Architekt Jean-Francois Chalgrin założył bowiem, że będzie to największa z wybudowanych dotąd bram triumfalnych w Europie. Pokonała go dopiero gigantyczna La Grande Arche w Dzielnicy La Defense. Łuk pokrywają wspaniałe płaskorzeźby, z których najbardziej znana zwana Marsylianką i przedstawiająca wymarsz ochotników w 1792 r. umieszczona jest po prawej stronie na ścianie wychodzącej na Pola Elizejskie. Wyżej umieszczone płaskorzeźby obrazują  najważniejsze  zwycięstwa Napoleona, a tarcze wykute w szczytowej części łuku noszą nazwę wielkich bitew.

 

Wewnątrz Łuku Triumfalnego została upamiętniona Bitwa pod Pułtuskiem z 1806 r. Jest ona wymieniona obok nazw innych polskich miast: Gdańska, Ostrołęki i Lidzbarka Warmińskiego. Są tam także wyryte nazwiska 660 generałów, w tym siedmiu Polaków: księcia Józefa Poniatowskiego, generałów Henryka Dąbrowskiego. Kniaziewicza, Chłopickiego, Sułkowskiego, Zajączka i Łozowskiego. Podkreślono nazwiska tych , którzy zginęli na polu bitwy, m.inn księcia Józefa Poniatowskiego.

Po triumfalnym marszu Prusaków w 1871 roku Paryżanie rozpalili pod Łukiem i na Polach Elizejskich ognie, które miały zmazać „brud” niemieckich butów. W 1920 roku pod Łukiem został pochowany Nieznany Żołnierz zabity w Wielkiej Wojnie, a na jego grobie płonie znicz. Jak nam powiedział przewodnik po Paryżu ceremonia zapalania znicza przez weteranów wojennych odbywa się codziennie o godzinie 18.30.

Dostęp do tarasu na Łuku Triumfalnym prowadzi schodami na północnym rogu Pól Elizejskich. Paryż oglądany z tego miejsca jest z pewnością piękny, ale mnie zahipnotyzował wtedy i trochę przeraził widok niesamowitej ilości samochodów i motocykli okrążających Place de Gaulle i wjeżdżających lub wyjeżdżających z  jednej z dwunastu arterii. Był to nie kończący się sznur pędzących pojazdów, które wytwarzały  niesamowity hałas.

Łuk Triumfalny był świadkiem wielu historycznych wydarzeń; w roku 1840 witał trumnę ze szczątkami Napoleona, w 1882 r. – polityka Leona Gambetty, a w 1885 roku przez dwa dni spoczywała pod nim na katafalku trumna Victora Hugo.

Po zakończeniu I wojny światowej Łuk Triumfalny stał się symbolem Francji wolnej i niepodległej. 14 lipca 1919 roku spod jego arkad ruszyła Polami Elizejskimi zastawionymi armatami zdobytymi na Niemcach defilada zwycięstwa. W defiladzie brali udział żołnierze Armii Polskiej we Francji generała Józefa Hallera.


pola-elizejskie3bDwadzieścia jeden lat później do Paryża znowu weszli Niemcy. Hitlerowcy nie odmówili sobie parady zwycięstwa, która zaczęła się pod Łukiem Triumfalnym i szła dalej do Place de la Concorde i dalej ulicą Rivoli.

A cztery lata później 26 sierpnia 1944 roku generał Charles de Gaulle wyruszył pieszo spod Łuku Triumfalnego do katedry Notre-Dame na uroczyste nabożeństwo dziękczynne za uratowanie honoru Francji i wyzwolenie Paryża. Historyczny marsz generała przypomina pomnik de Gaulle’a stojący na Polach Elizejskich, tuż przy placu jego imienia.

Na Polach Elizejskich w Boże Narodzenie odpalane są sztuczne ognie, tutaj też 31 grudnia sznury samochodów klaksonami witają Nowy Rok. W rocznicę zburzenia Bastylii odbywa się tu parada wojskowa w obecności prezydenta Republiki.

Co roku 15 sierpnia coraz mniejsza grupka polskich kombatantów zaciąga wartę przy płonącym zniczu pod arkadami Łuku Triumfalnego.

 

 —————————————————————————————-

Były to moje wspomnienia z kilkugodzinnego spaceru po Polach Elizejskich w sierpniu 2000 roku. Zakończyliśmy go o zmroku w Ogrodach Tuileries w pobliżu Łuku Carrousel. Tego samego na którego szczycie Napoleon kazał umieścić słynne rumaki Lizypa. Po 1815 roku zastąpiła je kwadryga z personifikacją Restauracji i boginią Zwycięstwa.

Przy pisaniu tekstu korzystałam z informacji zawartych w następujących książkach:

– „Praktyczny przewodnik- Paryż – wyd. Pascal

– Złota Księga Paryża – wyd. Bonechi

– Paryż po polsku – Barbara Stettner-Stefańska


 

 

Reklama

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Proszę wprowadź nazwisko