TRZY PYTANIA

dotarłeś do swojego oceanu ultramaryna obmywa stopy
za tobą ciemne żłobienia
na piasku coraz płytsze
mniej znaczące
rozkruszyłeś po kawałku
krzyż między ramionami
rozkułeś obręcze w sercu
w słonecznym splocie
dojrzewa prawda


trzej mistrzowie w tobie
już w jedności
tylko trzy pytania
tylko trzy odpowiedzi

NIEPODZIELNOŚĆ

oceniasz i ustawiasz
wyżej niżej
dalej bliżej
czasem ratujesz
zapominając
że każdy jest już ustawiony
na swoim miejscu
w jednorodnym połączeniu
ze Źródłem
i nie możesz go przesunąć
ani poprawić


wydarzasz się obok
towarzysząc i służąc za lustra
narzędzia w podróży
do przebudzenia
do wejścia w serce
w doświadczanie
 człowieka

SIOSTRA ULOTNA

nie znajdziesz dla niej słów
ani definicji z ambitnego umysłu
żadna uzdolniona dłoń
nie wyrzeźbi jej formy
nie namaluje świetlistych źrenic 
nie wydobędzie oddechu
z klawiszy fortepianu


z ogrodów paradise
przenika ciebie
przedwiecznym światłem
i śmierć
i miłość

SYMBIOZA Z WILKAMI

wilki wyszły z mroku
krążyły niezwyciężone
kontrolowały oddechy
pomiędzy myślami
szczerząc kły

uśpiła całą watahę
czułym dotykiem
wygłaskała zjeżone futra
ułożyła u stóp 

oswajanie cieni
rodzi wilczycę

JAM

jakkolwiek się nazwę 
jakim szkicem nakreślę upiększę ocenię
słowa płyną z umysłu
sformatowane od pierwszego krzyku

obecność i czucie
rozpływają się po ciele
roztapiając mnie
w nie-wiedzeniu
w byciu miłością
w nienazwanym
bo jestem nienazwana

WE MGLE

sięgasz ręką w szczelny czas
dotykasz mlecznej zasłony
która wycisza niepokoje
roztapia dokuczliwe ślady

za tobą i przed tobą
znikają iluzje umysłu
przeszłość już nie dręczy
nie męczy oczu
nie zakłóca harmonii 

zatrzymujesz myśli
w kwiatach białych magnolii 
trzepocą rozwiewanymi płatkami 

namacalne teraz
najbardziej obecne jest
w cichej mgle

bo chociaż słońce nie dociera
jaśniejesz

ZAKLĘCI W KAMIEŃ . ONA

ziemia wstrząsana dreszczami
wybrzuszyła góry
obnażając intymną strukturę
wyszarpała dom z jej ramion
i kazała odejść

pogodzona z ananke 
zakleszczyła oczy w litej skale
wędrowała nocą poza krawędź
by spadać coraz niżej
i głębiej w ocean

kiedy wydostała się na brzeg
przywitał ją świt
przemywała kamienną twarz
a fale wyrzeźbiły krągłości

dzisiaj poczuła się wystarczająco gładka

ZAKLĘCI W KAMIEŃ. ON

rozwarstwiał się wielokrotnie
zdany na kaprysy natury
krystalizował geody
ale zawsze z cząstką siebie

przedzierał się przez ludzką zawiść
zdobiąc głowy i trony
towarzyszył żywym w świątyniach
i zmarłym w grobowcach
przechodził wewnętrzną iryzację
by wreszcie w grze ze światłem
odnaleźć własną legendę

obrastał mchami i wiedzą przodków
nabierając szorstkości
ale w głębi
kołysał tkliwą tęsknotę

dzisiaj poczuł się gotowy

JASKÓŁKA

Jaskółka znak podniebny jak symbol nieuchwytna
Zwabiona w chłód katedry przestroga i modlitwa
(Kazimierz Szemioth, Jaskółka uwięziona)

przybiegła mokra od jesiennych liści
jakby chciała przylgnąć do ziemi
i oddać swój żal

dławiła się odkrytą zdradą 
a bezsilność kaleczyła krtań
cichym wyznaniem
– zniszczył naszą pieśń

bezradnie niosła szczątki
rozsypujących się ścian
jeszcze gotowa 
wybaczeniem zasklepić ból
między żebrami

wtulała się w siebie
coraz ciszej i ciszej
aż modlitwą wyrównała oddech

jaskółka nie powinna ufać skrzydłom kruka
kiedy zapada w jego mrok
odcięta od światła
wije gniazdo bez błogosławieństwa

odezwała się wiosną
– wyleciałam z cienia
teraz już rozpoznaję kruki

TRAJEKTORIE

kiedy przyszła
nie miała widocznych śladów 
chłostał ją milczeniem
zdzierał skórę chłodem 
który wgryzał się nocami 
gdy porastała bezsennością

odkąd odszedł 
rozszarpywała żałobę
a następca już formował kamienie

koła przyciągania
zataczają ciasne kręgi
trudno przecisnąć się
przez ich trajektorie
i uwolnić
czasem przez kilka żywotów	

ZŁUDZENIE

nie zauważy
kiedy los pstryknie palcami
i nic już nie będzie
takie samo

codziennie stawia sobie
niewłaściwe diagnozy
i leczy jedynie objawy
jakby dom budował  od dachówek
lub rysował od komina
kątem oka dostrzega
schyłek lata – zakwitają zimowity

rozpulchnia harmonogram
aby stał się
kolejnym złudzeniem
dobrze przeżytego dnia

WSPÓŁCZESNY

nosi coraz większe
papierowe figury
starannie gra
kompensacyjne role
za fasadą ukrywa lęki i gniew
buduje coraz wyższy
mur z reguł
aby mechanicznie
sprostać wymaganiom

fizycznie obecny
wewnętrznie niegotowy
zastyga w odrętwieniu

bo mniej mogą go dotknąć
tak samo przerażeni
zbytnią bliskością

CIĄGŁOŚĆ ŻYCIA

na pustyni lodowej
biel pochłania żywą
plamę atramentu
wtulone w puls mrozu
drżące oznaki istnienia
głęboko w ciałach matek
serca w delikatnych skorupkach
po trudnych zabiegach
przekazania pisklęcia
jeden cel
- ogrzać i zachować

ciągłość życia

i tylko w oddali
samotny pingwin
skazany na zagładę

SŁYSZAŁAM

sen w wodorostach
przerywają słoneczne figle
z głębiny gonię promyki
rozpoznaję bose stopy
wbiegające do stawu
pluskam się wśród rozchichotanych dzieci

najbardziej lubię pieszczotę dłoni 
podających smakołyk
całuję przyjazne palce i muskam płetwami
pozwalając siebie podziwiać

słyszałam o innym świecie
gdzie jest ciemno brakuje tlenu
a w ścisku trudno pływać
najbardziej niewiarygodne jest to
że na święta wyłapują wszystkich
i… pożerają

to kłamstwo!
przecież ludzie nas kochają