Omawiana książka: Natalia de Barbaro, „Przędza. W poszukiwaniu wewnętrznej wolności”.
Zajawka: W Antykwariacie Abecadło dwa lata temu odbyło się spotkanie z Natalią de Barbaro, promocja jej książki pt. „Czuła Przewodniczka”, które miałem zaszczyt prowadzić wraz z prof. Andrzejem Cechnickim, szefem psychiatrii środowiskowej w Krakowie.
Słowa kluczowe: Książka jest kontynuacją książki „Czuła Przewodniczka”. Poniekąd kontynuacją, ponieważ i tutaj mamy do czynienia z maskami, personami lirycznymi, z jakimi mieliśmy do czynienia w „Czułej Przewodniczce”. Np. dzika dziewczynka, potulna, królowa śniegu, męczennica. W „Przędzy” te persony zostały nieco zantagonizowane, mowa tutaj o dwóch personach lirycznych: łuczniczka i tkaczka. Te persony pomieszkują w alter ego autorki. Łuczniczka trafia bezpośrednio do celu, wie czego chce, jest ze wszystkim na czas, świetnie odnajduje się w rashmaggaddonie, czyli wielkim pośpiechu, jest niezawodna. Tkaczka natomiast na własnych krosnach tka swoją opowieść, swoją narrację i cieszy się życiem. Narracja książki Natalii de Barbaro przechyla się zdecydowanie na korzyść tkaczki, cieszy ją rozmaita aktywność, np. posiadanie własnego programu terapeutycznego pt. własny pokój, również przebywanie z rodziną, rozmowy z synem, wizyty na jodze, pogłębianie swojej duchowości, czytanie książek, rozwój. Sceptyczny i ambiwalentny stosunek do słowa „rozwój” – brak rywalizacji, beztroska, samo życie. Tematyka kobieca, kobiece sprawy, kobiece widzenie świata. Kobieca psychika: wieloaspektowa, wielozadaniowa. Wielowersyjność świata, która czyni świat różnorodnym i przez to ciekawszym – wedle słów prof. Bogdana de Barbaro, ojca Natalii de Barbaro. Pojęcie reaparentingu, powtórne rodzicielstwo, dzieci wybaczają, zabliźnienie ran. Błędy są nieuchronne, błędy się zawsze zdarzają – rodzice są tylko ludźmi, błąd to inherentna część ludzkiej kondycji i ludzkiej drogi. Książka jest rodzajem poradnika coachingowego, ale przede wszystkim to świadectwo wnikliwości w badaniu samej siebie jako kobiety, żony, matki, również mówienia w imieniu innych kobiet, które może mają jakieś problemy. Natalio de Barbaro próbuje wydobyć pozytywną energię działania – homo ludens Huizingi, człowiek zabawy, którego wszystko bawi – od egzaminów do samej zabawy. Natalia de Barbaro wydała swój tomik pt. „Ciemnia” w „Zeszytach Literackich”, została zaproszona na zjazd poetów. Czasem słońce, czasem deszcz, czasem rozpacz, czasem śmiech. Na zjeździe zaznała pewnego załamania. Wewnętrzna wolność – próba osiągnięcia – odnalezienie swojej istoty jako kobiety bawiącej się, która twórczo swoją rolę rozwija i twórczo do swojej roli podchodzi. Męska energia: energia cięciwy, energia napięcia, Huzingowskie zmaganie, agon, walka społeczna o wpływy i władzę. Obce jest to postawie tkaczki, która jest zwrócona na aspekt relacyjności – rozmowy z synem. Poszukiwanie wewnętrznej wolności to pochwała niekonsekwencji do pewnego stopnia. Być może, aby osiągnąć sukces życiowy, należy mieścić w sobie łuczniczkę i tkaczkę, bo dążyć do celu jednak należy. Najlepsza recepta na depresję: zupa z kolendrą, z marchwią i cebulą. Natalia de Barbaro powiada: „jestem wrogiem, którego mam pokochać. Im bardziej się do tego przyznaję, tym bardziej ten wróg jest moim przyjacielem”. Czasem należy porzucić swoje łucznictwo na rzecz beztroskiego tkania.
Serdecznie polecam książkę Natalii de Barbaro pt. „Przędza”.
