pudowy kamień, pudowy kamień
ja na nim stanę, in na mnie stanie
on na mnie stanie, spod niego wstanę
(E.Stachura, Missa Pogana, cz. Jak)
Niebanalna materia, nawet nie żywioł, a przynależny
ziemi i wieczności. Leży albo lewituje i bynajmniej
nie jak kamień w wodę. Wszędzie mu dobrze,
po wsze i obecnie.
Kamień – terror milczenia.
Czyny nieosądzone i ciężar w głąb rzucony.
Kamień – istota kamienia.
Jak świat światem twarda metafora.
Nie podnoś pamięci kamienia.
Ciężar ciemny zajrzy w oczy, oby nie chyżo.
———————————————————————–
Elżbieta Musiał – poetka, eseistka, autorka 15 książek poetyckich m.in. „Miejsce na niebo”, „Tatuaż z obłoków”, „Ja, o jednym imieniu”, „Totem” i zbioru esejów „Poeta patrzy na kobietę” (2006).
Laureatka pierwszej nagrody w Konkursie Literackim im. Stefana Żeromskiego (2014) oraz Nagrody im. Piotra Kuncewicza miesięcznika „Czwarty Wymiar” (2015).
W 2018 r. otrzymała nagrodę im. J.Słowackiego za całokształt twórczości poetyckiej, szczególnie za odnowienie formy poematu, za eseistyką i krytykę literacką.
Także malarka i graficzka – ponad 20 wystaw indywidualnych i 60 prezentacji zbiorowych.
Autorka dwóch 30 -min filmów eksperymentalnych „Miej choć odwagę pamiętać (2020) oraz „Kręgi na widzie” (2022).
Na podstawie poematu „Mówię pochyloną cambrią” powstał spektakl performance z jej udziałem (2016-2017).
Propozycje wierszy wraz ze zdjęciem prosimy przesyłać na adres: [email protected]
