Bohdan Wrocławski – Jeden wiersz

Ławka w parku w Nałęczowie


To dobrze że czasami między lśnieniem światła
wierszami pogubionym na zakurzonym strychu
odnajdujemy w pamięci zdarzenia
mniejsze niż
rozdrobnione  pustynnym wiatrem
ziarna piasku

może to być drewniana ławeczka w parku
położonym na obrzeżu uzdrowiska

nie siadamy na niej obserwujemy
nasze gesty westchnienia i radości
to co wydaje się nam być historią

dostrzegamy że atakują nas wspomnienia
odległe niczym Wojny Punickie
przemarsze tych którzy wygłodniali miłości
pełni zdumień
przepływają rzeki wypełnione blaskiem księżyca

nagle zaczynamy zdawać sobie sprawę
rozumieć że za zakolem
naszą wyobraźnię porwą przypadkowe wiry

Wracasz zmęczony pozbawiony snu nadziei
która do tej pory ci towarzyszyła
być może została gdzieś tam między hukiem autostrad
ulicami pełnymi szkła i betonu
czyimś krzykiem
zupełnie nieczytelnym
w błysku ekranów telewizorów i laptopów

Siadasz na ławeczce
którą już dawno ktoś zabrał z znanego ci miejsca
Odczytujesz jakieś listy dobrze wiedząc
że nie ma wśród nich tego
co przeniosłoby twoją wyobraźnię
na drugą najłagodniejszą stronę księżyca
Wciskasz klawisz delete w laptopie
gaśnie w tobie ostatnie światełko
robi się ciemno

Zapalasz papierosa i w jego nikłym żarzeniu
ponownie chcesz odnaleźć na swoje twarzy
miejsca

w których było
dawno zagubione wzruszenie