Prezentacje literackie Autorów mieszkających poza krajem, maj 2025.

(Australia, Belgia, Dania, Holandia, Irlandia, Niemcy, USA, Wielka Brytania, Włochy)

Opracowanie: Anna Maria Mickiewicz (Londyn)

Zapraszamy do zapoznania się z kolejną prezentacją twórczości lirycznej autorów mieszkających poza Polską. To niezwykłe zjawisko poezji powstającej w języku polskim, po wielu latach rozłąki z krajem. Wskazuje jak mocne są nasze związki językowo-emocjonalne z obszarem pochodzenia. Jednak pisarstwo to nacechowane jest formalną innością, szybuje po zarówno po sferach pochodzenia Autorów jak również przybliża światy, w których obecnie przebywają. To bardzo ciekawe zjawisko złożonej tożsamości twórczej.

Anna Maria Mickiewicz

Londyn 2025

Anna Frajlich (USA)

Prawdziwe książki

A jednak jeszcze czytają̨
prawdziwe książki
obracając stronę̨ po stronie
w autobusie
w metrze
w pociągu
„Death in Venice”
czyta młody człowiek
siedzący tuż obok na ławce

znam też innego który
tak się̨ małym Tadziem przejął
że własne imię̨ odrzucił
i podpisuje się̨ „Tadzio”.

Umarł już mały Tadzio
i wielki Tomasz Mann

Śmierć w Wenecji
wciąż żyje.

30 listopada 2014

Anna Frajlich (emerytowana wykładowczyni) wykładała język polski i literaturę polską na Uniwersytecie Columbia przez ponad trzy dekady. Jest autorką szesnastu tomików poezji i pięciu wydań dwujęzycznych (angielskiego, francuskiego, włoskiego, hiszpańskiego i ukraińskiego). Krytyczna proza i eseje A. Frajlich zostały zebrane w tomie The Ghost of Shakespeare: Collected Essays (2020). W 2016 r. Uniwersytet Jagielloński i Uniwersytet Rzeszowski wspólnie zorganizowały konferencję poświęconą jej twórczości, której materiały zostały później opublikowane. Specjalny numer The Polish Review (2022) jest poświęcony twórczości autorki. W 2002 r. Frajlich otrzymała Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi, przyznany przez Prezydenta RP. Jest laureatką nagród literackich: Fundacji Kościelskich, Fundacji Turzańskich, Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie, Fundacji Akcent, Katolickiego Uniwersytetu Jana Pawła II i Uniwersytetu Szczecińskiego. Najnowsza książka to – Szklany sufit języka autorstwa A. Frajlich i S. Żurka (2025).
www.annafrajlich.com

Uta Przyboś (Belgia Polska)

Paryż

Zakleszczona w ulicach Paryża,
widzę:
z okaleczonych drzew rozsypały się liście
jak śmieci na szarym asfalcie.
Tu nie szurają nogami dzieci!
Szybko tylko tupią nóżkami
i małe i starsze, te starsze, wciąż starsze…
Ale latami łapkami
czerpią drobne przyjemności życia.
Łapczywie!

Smak maślany croissantów
tak poranne rozpuszcza problemy!
Współjedzenia komunia w południe
fraternite jest błogim.
A ta wielość przedmiotów co bez których żyć można?
Jak to miło zobaczyć!
Zapach metra i perfum,
no i język zabawny
gdzie grubiańskie słowo
gaworzy dziecięco!

A do tego ta pewność na Pere Lachaise grobowcach:
„Koncesja na wieczność, numer taki a taki”.

Ale
wściekła Murzynka coś złorzeczy gardłowo,
„czarna niewdzięczność” mruczy stara Francuzka
Abdul koką handluje (od Michela ją dostał),
w Sartre’a nogi owija zarzygana kloszardka…
i na wyspie bezbronna
jak krab z restauracji ze spiętymi kleszczami
przyporami wspiera się z trudem
wieże w myślach zgubili…

Paryż wart by muchą zostać
wplątaną w pazerną sieć ulic?

Ciągle jeszcze ocala blask obrazów Moneta
rzeczy w barwy miłosiernie mieniący?

Uta Przyboś – Malarka, poetka. Zaczęła studiować matematykę, ale ukończyła malarstwo w Brukseli i Warszawie. Maluje cykle prac. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce, Belgii, Anglii i Luksemburgu. Od 2004 roku pisze wiersze. Debiutowała w „Odrze”. Autorka tomów poetyckich: Nad wyraz (2007), A tu tak (2009) i Stopień (2012) w wydawnictwie STON2, Prosta (2015), Tykanie (2018), Wielostronna(2020), Jakoby (2022) w wydawnictwie FORMA. Odłamki (2017) polsko-bułgarski w wydawnictwach Bulgarska knijnitza i FONT. Za Prostą otrzymała nagrodę im. C. K. Norwida, a nominowana była do nagrody „Orfeusz” i „Nike”. Za tomy Tykanie i Wielostronna nominowana do „Orfeusza”.

Anna Maria Mickiewicz (Wielka Brytania)

stan wojny

burza w lesie
połamane
świerki
jak zapałki w estońskiej puszczy
świerki czy sosny?

połamane dusze nasze,
nie rozumie ten, kto nie przeżył
nie rozumie ten, kto przeżył…

Anna Maria Mickiewic; londyńska poetka, pisarka, redaktorka, tłumaczka i wydawczyni. Założycielka wydawnictwa Literary Waves Publishing. Tworzy zarówno w języku polskim, jak i w angielskim. Członkini English Pen i Polskiego Pen Clubu. Jej utwory ukazały się w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii, Kanadzie, Polsce, Meksyku, Włoszech, Bułgarii, na Węgrzech, w Salwadorze, Hiszpanii, Chile, Peru i w Indiach. Odznaczona medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” przez Ministerstwo Kultury, Krzyżem Wolności i Solidarności oraz Nagrodą Literacką im. Josepha Conrada (USA), Autorka Roku Miasta Literatów 2013 (USA) W 2022 r. w ramach III Międzynarodowego Dnia Edukacji Polonijnej organizowanego przez Polskiej Akademii Nauk w Londynie otrzymała tytuł Polskiej Artystki Roku. Członkini Jury międzynarodowych konkursów literackich: USA, Indie, Polska, Wielka Brytania.

Maja Trochimczyk (USA)

Apocalypsis Wielkanocy

Po „Odkryciu nieba” Harry’ego Mulischa

Już nadchodzi. Aniołowie wiedzą.
Mieszkają w zamkach Piranesiego,
w pokręconych przestrzeniach – tu zewnątrz
jest wewnątrz a wewnątrz nie ma nic. Nie
obojętni. Niezbyt mądrzy. Dla naszego dobra.
Niezbyt okrutni. Nie mówią nam nic.

Koniec nadchodzi, jest blisko.
Nie śmierć, pamiętaj, nie ta brzydka
panna bez bliźniaczki. Thanatos bez Eros.
Nie. To koniec końca. Finis.
Satynowa tkanina sukni ślubnej
ciągnie się za zasłoniętą pięknością,
gdy zwolna sunie w stronę ukochanego.

Koniec rzeki smakuje solą
we jej własnych ustach, szeroko
otwartych na fale oceanu. Nic,
co możemy zrobić, nie powstrzyma
nieuchronności. Zamocz dłoń. Rozszerz palce,
pozwól wodzie ochłodzić twoją skórę.

Po co walczyć? Na co opór? W tej rzece
Heraklit zanurzył palce stóp.
W świątyniach purytanów śpiewali
jej chwałę. Święci nurkowali w jej falach,
rozkoszując się roziskrzonym
blaskiem, który nas ominął,
pogrążonych w pasmach cienia.

Koniec już nadchodzi, spływając
szybko po zboczach odległych gór.
Usiądźmy na ganku, zdrzemnijmy się
w miodowym świetle słonecznym,
zanim ono również zniknie,
przemienione.

Uwierzmy, że będzie w nas
wystarczająco dużo światła –
płomień życzliwości, zapomniany uśmiech –
aby utrzymać nas na powierzchni powodzi,
nadchodzącej, by zniszczyć ten świat,
i stworzyć go na nowo, odnowić
wszystko, zatopione w klejnotach.

Maja Trochimczyk to polsko-amerykańska poetka, historyk muzyki i fotografka. Absolwentka Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu Muzycznego F. Chopina i McGill University. Jej praca doktorska poświęcona jest przestrzeni w muzyce współczesnej. Wydała osiem książek o muzyce (m. in. Górecki in Context: Essays on Music, 2017 r.) i sześć tomików poezji (ostatnio: Deszczowy Chleb, tłumaczenie wybranych wierszy wojennych The Rainy Bread: More Poems from Exile, 2024), oraz zredagowała pięć antologii poezji, w tym Chopin with Cherries w 2010 r. i Crystal Fire. Poems of Joy and Wisdom w 2022 r. Jej prace badawcze i wiersze ukazały się w wielu tomach prac zebranych, czasopismach naukowych i poetyckich w jedenastu krajach. Założycielka wydawnictwa Moonrise Press, pełni funkcję prezesa California State Poetry Society (od 2019) oraz Klubu Kultury im. Heleny Modrzejewskiej (od 2018), natomiast od 2024 jest członkinią ZPPNO.
www.moonrisepress.com, https://poetrylaurels.blogspot.com/

Grażyna Barrow (Wielka Brytania)

Pożegnanie

Żegna go najpierw oczami
Zamkniętymi
ale tama pęka
Wody zalewają opadłe policzki
Wylewają się na usta
których nie może otworzyć
bo słowa utoną
ze strachu zmienią sens
Wyciąga drżące ramię
dotyka jego czoła
Nie czuje ani ciepła ani zimna
Zamyka myśli
Oddaje się wspomnieniom
Pamiętasz
Nie ma odpowiedzi
Woda toczy się po jej ciele
Za chwilę spadnie na jego twarz
Jego oczy zachodzą mgłą
Odchodzą
Mokre od jej łez
Spokojnie płyną na drugi brzeg

Grażyna Barrow urodziła się w Przemyślu. We Włocławku ukończyła Liceum im. Marii Konopnickiej, a następnie studiowała na Wydziale Handlu Zagranicznego, w obecnej SGH w Warszawie. W 1981 roku wyjechała do Wielkiej Brytanii. Skończyła czteroletnie studia w Chartered Institute of Management Accountants, pracując jednocześnie w Wydziale Finansów Poczty Brytyjskiej. Zaczęła publikować w czasie kwarantanny. Do tej pory wyszło osiem tomików. Pisze w języku polskim i angielskim. Z ciekawszych wydarzeń literackich, można wspomnieć udział w 24-godzinym koncercie w Świdnicy – Razem dla pokoju, w maju 2022. W czerwcu 2022 wraz z Mirosławem Rajkowskim, przedstawiła Metaseans Poetycki w Pałacu Gorzanów. W tym samym miesiącu wystąpiła na Festiwalu Podwodny Wrocław.

Maryla Rose (Australia)

Antypody

(gr. αντίποδες) – naprzeciw stopy

Liść
Spadł
Suchy
Eukaliptusowy
Do gładkiego lustra jeziora
Po drugiej stronie świata
Na brzegu, gdzie stoję.

Lekki,
Jak nic prawie, a jednak
Poruszył wielką wodę
Skoncentrowane na nim
Zmarszczki łagodnie i koliście
Rozchodzą się —
Coraz bliżej i bliżej…

Stóp mojej matki
Czekającej na mnie
Na krawędzi życia
Po drugiej stronie świata.

Maryla Rose; poetka, była psychoterapeutką, obecnie jest także facylitatorką InterPlay – działania, które wzbogacają relacji poprzez improwizacyjny ruch, glos i opowiadania. Zadebiutowała w 2005 roku zbiorem wierszy “Boże mój. Medytacje poetyckie”. Rok później ukazał się jej następny tomik z tej serii “Błękit Ciszy. Medytacje poetyckie”. W latach 2009 – 2011 brała udział w rocznym Festiwalu Polskiej Poezji Sakralnej w Canberze. Maryla mieszka w Australii od czterdziestu lat. Obecnie, z mężem Michaelem, w Narara Eco-village – społeczności oddanej ochronie środowiska i współtworzeniu zdrowych i autentycznych związków międzyludzkich.

Iza Smolarek (Wielka Brytania)

ziemia zimna

przyczepiam dłonie do ciebie do warstwy
która jest ładna i mądra i staram się zająć
tą warstwą oddycham przez kołdrę
przez myszy przez pokłady spalin
spaliśmy wczorajszego wieczora? a to my?
teraz gładzimy pościel

***

londyn ma swoje prawa uruchamia metro albo
zniewala metro na wiele godzin i wszyscy o tym wiedzą
kiwając się na brzegu peronu pisałam o tym wiersz
był nawet w odrze ja byłam w tamizie kiedy miała odpływ

albo w problemie tuż po odpływie też byłam

z tobą a piszę to przez małe te jest mi najgorzej
przyczepiam dłonie warstwy ładni jesteśmy i mądrzy wiesz
z londynem z dzielnicami na south kensington
ubieramy kapelusze mieszkamy w blokach albo
na countryside: nosimy modę kolorowe burki ziemię

co drażni między wersami

Iza Smolarek, dziennikarka, pisarka, poetka, autorka trzech tomów poetyckich, stypendystka Ministra Kultury w dziedzinie literatury, nominowana do Nagrody im. Szymborskiej oraz do Silesiusa.

Jacek Jaszczyk (Irlandia)

dagerotyp: tonowanie czasu

jakby huragan na kamieniu albo dawna burza
na obrzeżach z oka cyklonu szarej wody
przeszła przez powłokę alarmu

gdy oni papierowa rewolucja nierówny przemarsz wojsk
a potem Attici De Bonis Damnatorum
z krzywizną Et Fiscalium Debitorum

tak tworzą nas granice kurhanów
linie brzegowe jak tatuaże
leżące na skorupach Galatów (tak pięknie
formuje nas kreda)

i moglibyśmy lepić wiatrołomy z gęstwin
lub bywać falochronami – tak słuchać kości faraonów
ojców synagog i nakręcać na pierścionki fal
czas przeszły utracony

Jacek Jaszczyk – poeta, dziennikarz, radiowiec, sekretarz redakcji Kwartalnika Artystyczno-Literackiego „Post Scriptum”, manager i autor tekstów w rockowym zespole Animozje. Publikował m.in. w „Helikopterze”, „Tlenie Literackim”, „Salonie Literackim”, „Latarni Morskiej”, „Wydawnictwie J”, „Obszarach Przepisanych”, „Gazecie Kulturalnej”, „Post Scriptum”, „Piśmie Literackim Epea”, „Akancie”, „Migotaniach”, „LiryDramie”, „Autografie”, „Poezji dzisiaj”, „Toposie”, „Fabulariach”, „Afroncie”, „Wyspie”, „Akcencie” i „Odrze”. Autor książek „Tańczą w nas życia geniusze” (2018), „pomiędzy/between” (2020). Laureat Nagrody XX Światowego Dnia Poezji ustanowionego przez UNESCO – World Poetry Day UNESCO 2020 Award. Laureat konkursu „Wybitny Polak” w Irlandii 2019 Fundacji Polskiego Godła Promocyjnego „Teraz Polska” w kategorii Osobowość. Nominowany przez Kapituły Redakcji „Gazety Pomorskiej”, „Expressu Bydgoskiego” i „Dziennika Toruńskiego” do tytułu Osobowość Roku w kategorii Kultura. Uhonorowany Medalem im. Barbary Jurkowskiej za wkład w organizację i promocję literatury polskiej na forum międzynarodowym. Uhonorowany wyróżnieniem w konkursie „Osobowość Polonijna Roku im. Edyty Felsztyńskiej” za działalność polonijną i propagowanie Polski poza granicami kraju.

Teresa Podemska – Abt (Australia)

Do A.

kiedy myśli trafiają
na pustą kartkę. stają się. może tylko
wierszem. czasami
zapełniając pojemne miejsca i jaźnie
słowem
westchnieniem
zamierającym wiatrem
mówią teraz do ciebie abyś je przyjęła by zrozumieć
niekoniecznie zaakceptować
biegną. bezwarunkowo
z kierunkiem upływu czasu nieznającego kompromisów

co ma być jest. łańcuchy istnienia. w rzeczy samej
konsensus nie w modzie

jakoś niebezpiecznie mało zostało znaczeń
mimo że słownik ciągle bogaty a nawet bogatszy
o zapisy wszelkich wyrazów
slamów
pocieszające jest wszakże że myśl i słowo
choćby ostatnie
żyją

Teresa Podemska-Abt, pisarka, poetka, tłumaczka, edytorka czasopism naukowych i literackich. Z wykształcenia filolog literatury polskiej (MA) i aborygeńskiej (PhD); teoretyczka i krytyczka literatury, socjolożka edukacji (MEd). Absolwentka uniwersytetów: Wrocławskiego, Adelajdzkiego i Płd. Australii. Mieszka w Adelajdzie, zachowując stałe więzi z Polską, także zawodowe. Praca to dla niej przyjemność i pasja. Kocha poznawać tak książki jak i ludzi, którzy zawsze są do odczytania i zrozumienia. Fascynuje Ją temat migracji i szoku kulturowego. W związkach stawia na przyjaźń, oddanie, altruizm. Zawsze wyciąga pomocną dłoń, lubi dzielić się wiedzą. Jej monetą jest bezinteresowność, nicnierobienie, wolność. Chętnie pracuje społecznie. Kocha taniec i śmiech.

Katarzyna Kowalewska (Holandia)

strachy nie na lachy – nomen omen

przeleciałeś przeciągle po całej długości ciała,
wywołałeś wilka z lasu – wypełzła wyleniała suka,
mówią o tym: przejścia, sytuacje graniczne,
czułość wkracza w akt dramatu, lans na femme fatale
i drzewa jak pochodnie, gdy niebo spływa z oczu,
tańczymy nago tango przejaskrawieni, kwaśni
od zmartwień – jest blisko do rozczarowań,
coś się przyciąga by ulec – rozpadowi,
nasze scenariusze spisywane osobno
sklejamy na ślinę w wolumin łakomych podniet i grozy,
krew importujemy z Transylwanii, bajka
dla przerośniętych dzieciaków bez majtek
gdy kraczą: już niedługo złapie je w sidła Alzheimer,
niedotrzymane słowa i płyny przewiną się znowu
w pampersy – melancholijnie odpłyniemy na kresy zwątpień,
gdzie przejdziemy samych siebie jak kładkę prawdy,
co chwieje się i straszy dziurą w starym,
zatrzęsą się balkoniki, zrobimy sobie dobrze,
niczym zezwierzęceni adepci umierania po ludzku w skrytości
po stokroć! nieliczni skończymy się w trójkącie
zaburzonej wyobraźni, bo znów za nami wołają:
że w tym wieku grzeszymy miłością,
palącą wyparciem od wewnątrz.

Kati Fado (wł. Katarzyna Kowalewska) niepełnosprawna poetka mieszkająca w Amsterdamie, malarka i performerka, mgr politologii. Ukończyła Studia Doktoranckie Nauk o Polityce oraz podyplomowe studia PR (U Wr.). Laureatka ogólnopolskich konkursów poetyckich m.in.: I miejsce „Słowa, dobrze, że jesteście” Fundacji Anny Dymnej (2024 r.), im. J. Bierezina (Nagroda Specjalna 2016 r.) i wielu innych. W 2023 r. otrzymała nagrodę główną w I Ogólnopolskim Konkursie na Książkę Poetycką FONT (za książkę „Afazja”). W 2024 r. jej poezja znalazła się w 5-ciu antologiach i w 6-ciu rozgłośniach radiowych. Wielokrotnie publikowała w prasie literackiej, m.in. w „Arteriach”, „Toposie”,” LiryDram”, „Babińcu Literackim”, „ArtPapierze”, „Nowych Peryferiach”, „Magazynie Literackim Minotauryda”, kwartalniku literacko-artystycznym „Ypsilon”, „Artis”, „Peronie Literackim Biblioteki Kraków”, „Suberbie”, „Post Sriptum”, „MegaZine Lost&Found”, Mojej Przestrzeni Kultury”. W maju 2025 r. pojawi się drukiem jej druga książka poetycka pt. „Obcy Język” (Wydawnictwo Anagram, Warszawa).

Janusz Kliś (USA)

Emigracja– Aberracja

(tryptyk – wiersz III)

dom emigranta
to walizka – w stanie opłakiwania
pełna rodzinnych obciążeń i krzyży
podarowanych na drogę
i odświętnych ubrań
niemodnych

pełna ciężkich oddechów i łez
osieroconych krajobrazów
miłości i niezapomnianych
grzechów

dom emigranta
to walizka – w stanie niepokoju
pełna bogactwa kredytów i zawahań
sięgających dna kieszeni
i wypalanych z kalendarzy
lat

pełna szorstkich uprzejmości i prac
kupowanych ponad plan
odcisków i zadrapań
losu

dom emigranta
to walizka – w stanie zamyślenia
pełna stałych pobytów i powrotów
bank bezgranicznych marzeń
i odkładana w nim na najwyższy procent
t ę s k n o t a

Janusz Kliś – jest poetą, plastykiem i nauczycielem. Urodził się w 1961 r. w Dębicy (woj. Podkarpackie). Debiutował w 1978 r. pod okiem krakowskiego poety Tadeusza Śliwiaka tomikiem poezji pt. Księżycowy sen. Od 1998 r. mieszka i tworzy w USA. Wiersze publikuje w Polsce, USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii i Belgii. Jest autorem i współautorem 81 książek (5 tomików, 74 antologii, 2 albumów poetyckich), 2 płyt CD i licznych arkuszy literackich oraz publikacji prasowych. Jego wiersze były tłumaczone na język angielski, gościły w audycjach radiowych i programach telewizyjnych w Polsce i w USA. W 2023 r. został uhonorowany nagrodą – statuetką Złote Pióro przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Artystów Autorów Dziennikarzy Prawników Virtualia Art z siedzibą w Belgii za międzynarodową działalność literacko – artystyczną, rozwój polskiej kultury, sztuki i tradycji w świecie.

Kazimierz Braun (USA)

Ostatnia Ballada: Nasłuchiwanie

I.
Muzyka – chłopiec zasypia
słysząc fortepian to cicho
gra matka którą on kocha
jej miłość pewna ogarnia
w sen wiodą dźwięki splecione
z tym co bezpiecznie otula
śpiew – przy ognisku mrok nocy
głos ojca wiedzie bezpiecznie
krzyk – lamentacja kaskady
bólu protestu niezgody
rewolucyjnej etiudy
spadanie w otchłań lot w niebo

II.
Szum – górą zmienny jak fala
koron drzew w ruchu łagodnym
niżej pszczół brzęk i komarów
dołem gałązki trzask krótki
ból bosej stopy na szyszce
kamieniu ostrym na igłach
jałowca suchych mchu ulga
miękka wilgotna kojąca
polana niebo otwiera
wkoło poziomki jagody
te skarby Bóg tam rozrzucił
pamięć stęskniona je zbiera

III.
Strzał – zryw do biegu tam meta
sprężysty tartan krok wchłania
podbija stopę trzy kroki
płotek i znowu trzy kroki
oddech w tym trzecim i znowu
i jeszcze siedem tam czeka
atak to lewa zejdź prawą
leć nisko gładko nad płotkiem
taśmy już białość jest blisko
napięta czeka kto przerwie
ostatnie kroki rzut na nią
dopiero teraz zgiełk tłumu

IV.
Hałas – od dołu wypełnia
cały samochód uparcie
asfalt gdy gładki szum cichy
ziarnisty ryczy szamocze
wiaduktów śpiewy wysokie
łbów kocich łomot rozrywa
drożyny polnej wyboje
drogi po lesie korzenie
sto i powyżej i jeszcze
na autostradzie to wolno
powoli w kurzu zmęczony
wracam do swoich do domu

V.
Ryk – łomotanie na starcie
aż nagle gładko i płynnie
ton ostinato silników
teraz samolot zawisnął
jakby trwał tylko pomiędzy
dalekim niebem i ziemią
daleką w czasie bez czasu
czy wyląduje czy zawsze
już będzie leciał bez ruchu
ani gwiazd sięgnie ni ziemi
nie dotknie po to wybrałem
ten lot wiem dokąd dolecę

VI.
Cisza – ostatnie już kroki
jak w kopnym śniegu och z trudem
jeszcze przejść trzeba i ciemność
i sypki piasek pustyni
do końca zwolnić nie wolno
nadzieję przenieść po kładce
ponad przepaścią zwątpienia
wiary płomyka nie zdmuchnąć
miłość co wierzga oswoić
porażkę zmienić w zwycięstwo
nasłuchiwanie w tej ciszy

Kazimierz Braun jest reżyserem, pisarzem i teatrologiem. Prowadził teatry i reżyserował w Polsce, a także w Ameryce, Irlandii, Kanadzie, Niemczech. Uczył na uniwersytetach w kraju w USA. Wydał liczne książki z historii i teorii teatru. W jego dorobku pisarskim znajdują się również poezje, powieści, opowiadania i dramaty.

Alex Sławiński (Wielka Brytania)

Wczesnomarcowe Świętowanie

Wysyłam tobie moc. Najserdeczniejszych życzeń.
Dam ci czekoladki. I rajstopy.
Rozgrzej się nimi zimową porą.
Kwiaty? Może gdy wyrosną. Dzisiaj garnki
Były w przecenie. Bardziej się przydadzą
W przyszłości, którą nam zaplanowałaś.

Proszę, odbierz moje życzenia.
Lecz zostaw godność. Przyda mi się.
Dziś nie będę macał w ciemnościach
Zimnych łydek. Pozwolę ci spać.
I koty usunę z twej kołdry,
Poduszek też nie będę spod ciebie wyrywał.

Kobiecy dzień niech się świeci.
Lampkami wina, pitego w twym imieniu.

08.03.2025/21.04.2025

Alex Sławiński ‐ literat, malarz, grafik, dziennikarz autor pięciu książek poetyckich. Najnowsza, To Tylko Gra Dzieweczko, trafiła do czytelników w połowie 2024 roku. Obecnie pracuje nad kolejną pozycją literacką. Współautor kilkudziesięciu antologii i almanachów, szeroko publikowany w pismach literackich zarówno w Polsce, jak i w Stanach Zjednoczonych. Jego teksty tłumaczone były na angielski, włoski, ukraiński, hiszpański i litewski. Od 2003 roku mieszka i tworzy w Wielkiej Brytanii.

Anna Kłosowska (USA)

Sami sobie

Wślizgnąłeś się w mój sen nad ranem
Zapachem opalonej skóry, słońca, oceanu
Ucieszyłam się z naszego spotkania
Przecież nie ocean nas dzieli a nasz własny huragan…

Anna Kłosowska od ponad dziesięciu lat mieszka w południowo wschodniej Florydzie. Przedtem przez długi czas w Nowym Jorku i wielu innych miejscach na świecie. Wraca jednak często do Warszawy, rodzinnego gniazda. Ulubioną formą poetycką autorki jest KWARTYNA, czterowiersz. Twierdzi, że jest to wyzwanie, ale i ogromna zabawa.

Isabel-Izabella Degen (Niemcy)

Wdowy

czarne wdowy
pamięci swych mężów
noszą medaliony na szyi
od rana kościstymi palcami
przebierają różańce
by wybawić ich grzeszne dusze

w południe gotują jeden talerz zupy

po sjeście podążają na cmentarz
odkurzyć plastikowe róże
wymienić wdowie plotki
i baterie w lampkach
wszystko zgodne z boskim porządkiem
śródziemnomorskich kobiet

Isabel-Izabella Degen urodziła się 1946 roku. Poetka, pisarka, dziennikarka. Zajmuje się również malarstwem sztalugowym. Debiutowała literacko w 1991 roku, opowiadaniem „Cudzoziemski mąż”. W 1995 roku opublikowała w formie pamiętnika, książkę „Wygrać siebie”. Opublikowała jedenaście pozycji książkowych. W 2018 została uhonorowana medalem – Zasłużony dla Kultury Polskiej. Od 1987 roku przebywa poza granicami Polski, obecnie we Frankfurcie nad Menem.

Grzegorz Wróblewski (Dania)

Antropia

Karinie Obarze

Antropia i tajemnica liczb ściga mnie brudne słońce i sasquatch
nie wiem kto zabił marylin monroe idziesz sama nad sund słońce
mieliśmy być razem ale ktoś odkrył włókna czasu naszej przestrzeni
zajrzał przez okno ptaki bez skrzydeł sasquatch ściga mnie teleportacją
przenosi lewą część ciała idziesz sama nad sund dlaczego nie byłem
tam z tobą nie wiem kto zabił marylin monroe przegrane białko idziesz
sama nad sund lilith albo apokryf ktoś odkrył włókna czasu a mieliśmy
zawsze być razem i tak ptaki bez skrzydeł musiało być zanim sasquatch
zanim się pojawiłaś kogoś musiałaś tam spotkać antropia dlaczego tam
z tobą i tajemnica liczb ławka jest komputerem kwantowym idziesz sama
mieliśmy być razem ale ktoś odkrył włókna czasu naszej przestrzeni
zajrzał przez okno ptaki bez skrzydeł sasquatch ściga mnie teleportacją
przenosi lewą część ciała idziesz sama nad sund dlaczego nie byłem
tam z tobą nie wiem kto zabił marylin monroe przegrane białko idziesz
nad sund a mnie ściga od rana sasquatch i nie mam pojęcia kto zabił fale
marylin monroe a mieliśmy być zawsze razem ptaki bez skrzydeł antropia
zajrzał przez okno ptaki bez skrzydeł sasquatch ściga mnie teleportacją
przenosi lewą część ciała idziesz sama nad sund dlaczego nie byłem
tam z tobą nie wiem kto zabił marylin monroe przegrane białko idziesz

Grzegorz Wróblewski, ur. 1962 r. w Gdańsku, w latach 1966-1985 mieszkał w Warszawie, od 1985 r. w Kopenhadze. Artysta wizualny, autor książek poetyckich, prozatorskich i dramatów; m.in. Ciamkowatość życia (1992/2002), Planety (1994), Dolina królów. (1996), Prawo serii (2000), Pomieszczenia i ogrody (2005), Hologramy (2006), Noc w obozie Corteza (2007), Nowa kolonia (2007), Hotelowe koty (2010), Pomyłka Marcina Lutra (2010), Dwie kobiety nad Atlantykiem (2011), Wanna Hansenów (2013), Gender (2013), Kosmonauci (2015), Namiestnik (2015), Choroba Morgellonów (2018). Implanty (2018), Miejsca styku (2018), Pani Sześć Gier (2019), Runy lunarne (2019), Tora! Tora! Tora! (2020), Cukinie (2021), Letnie rytuały (2022), Niebo i jointy (2023), Ra (2023), Spartakus (2024). Tłumaczony na kilkanaście języków, m.in. na język angielski, zbiory: Our Flying Objects – selected poems (2007), A Marzipan Factory – new and selected poems (2010), Kopenhaga – prose poems (2013), Let’s Go Back To The Mainland (2014), Zero Visibility (2017), Dear Beloved Humans (2023), I Really Like Lovers of Poetry (2024), Tatami in Kyoto (2024). W Bośni i Hercegowinie Pjesme (2002), w Czechach Hansenovic vana (2018). W Danii w ostatnich latach wybory wierszy: Digte (2015) oraz Cindys Vugge (2016); wraz z Wojtkiem Wilczykiem (foto) projekt Blue Pueblo (2021); krótkie prozy Androiden og anekdoten (2023). Udział w licznych wystawach zbiorowych i indywidualnych (malarstwo, mixed media, instalacje) w Polsce, Danii, UK i Niemczech. Książka asemic writing Shanty Town (Post-Asemic Press).

Elżbieta (Ela) Chylewska (Australia)

***

cztery poetki i Sydney
zieleń dziś pomarańczowa
drzewo wyciąga korzenie
pora snu zmienia się w grę słów

zatoka skąpana w historii
każda skała nosi blizny czasu
poetki swoje garnki lepią
na pokrywce metafory znak

zostawiają słowa pod operą
liany wersów w botanicznym ogrodzie
na kamiennym fotelu z widokiem
kują wiersze patrząc miastu w oczy

Elżbieta (Ela) Chylewska szczecinianka zamieszkała w Sydney, bibliotekarka, poetka, propagatorka kultury polskiej na antypodach. Autorka trzech tomików poetyckich: “Apetyt na raj”, “Za bramą raju” i “Pod skrzydłami”. Jej wiersze zostały opublikowane w kilu antologiach polskich i australijskich. Ukazały się też w kwartalniku literacko-artystycznym „Metafora”, w „Pamiętniku Literackim”, w „Metaforze współczesności” w Informatorze „Biblioteka Kraków” i na stronach Babińca Literackiego, portalu pisarze.pl. i Peronu Literackiego. Jej twórczość obejmuje też scenariusze przedstawień i widowisk poetycko-muzycznych dla dorosłych i dla dzieci, wiersze okolicznościowe, satyryczne i teksty piosenek. Od ponad 20 lat jest aktorką Teatru Fantazja. Współpracuje z polską sekcją radia SBS (Special Broadcasting Service) i magazynem “ExPress” w Sydney.

Tadeusz Hutyra (Belgia)

W Wiosennym Chórze

/ Sonet włoski, 11-to zgłoskowiec,
Rymy: abba abba cde cde /

Nad polanami, wzgórzami i w górach,
Zachwyt w powietrzu, gdy wiosna się rodzi.
Wpierw niczym niemowlę, z płaczem się budzi,
Wnet panną przecudną w promiennych aurach!

Tu hiacynt, tu narcyz, sto innych kwiatów,
Kwitnące wiśnie, grusze i jabłonie,
Żuraw i bocian na natury łonie.
Wszystkie razem chórem do wiosny taktów!

A ona, wiosna, w stroju wręcz niebiańskim,
Już mnie urzekła, cała w mych ramionach.
Księżna moja, w płaszczu z żywej zieleni…

Tak władcza, ponętna i z wdziękiem boskim,
Jam jej kochankiem, jak w moich słodkich snach.
Ten zachwyt nawet w galopie jeleni!

Tadeusz Hutyra urodził się w Rajczy. Jako osiemnastoletni chłopak wyjechał do Krakowa, był członkiem Solidarności i brał udział w demonstracjach o uwolnienie więźniów politycznych. Osiem dni przed stanem wojennym wyemigrował do Nowej Zelandii, aktualnie mieszka w Belgii. Tworzy wiersze i opublikował szereg tomów i tomików, zarówno swoich autorskich jak i we współpracy z Konradem Stawiarskim, Kasią Dominik i innymi autorami; między innymi „Boski Chór, „Dom Filozofa”, „Nuvonalis”, „Szkatułkę, czyli Miłość Archaniołów”, „Zemstę Archanioła”, „Pałac Królów”, „Beatrycze, Beatrycze” i inne. Jego wiersze są również opublikowane w międzynarodowym magazynie literackim Spillwords.

Izabella Teresa Kostka (Włochy)

Dwie Myśli Rozczochrane

Jestem na odwrotnej stronie
rozdartego życia
szwy nie trzymają
szczęśliwych lat
a uśmiech upadł na ziemię.

Dopada mnie klaustrofobia
za kratkami z obowiązków.

Lojalność rani,
jest jak wiwisekcja
na mnie.

*

Przeklinam żal
co rdzą przeżera serce,
nadzieję
naiwną matkę głupich,
miłość
jak kac po ochlejstwie,
pieniądz
zabawkę diabła.

Błogosławiony kundel
liżący otwarte rany.
Izabella Teresa Kostka urodzona w Polsce, od 2001 zamieszkała w Mediolanie, od 2010 roku posiada także obywatelstwo włoskie. Posiada wyższe wykształcenie muzyczne i tytuł magistra sztuki uzyskany na Akademii Muzycznej im. I. Paderewskiego w Poznaniu. Obecnie jest dwujęzyczną pisarką i poetką włosko – polską, dziennikarką kulturalną freelancer, aktywną tłumaczką, prezenterką i organizatorką wydarzeń. Wydała dziesięć tomików poezji w języku włoskim, w tym także dwujęzyczny polsko – włoski. Jest redaktorką wielu międzynarodowych antologii poetyckich. Zdobyła liczne prestiżowe nagrody i wyróżnienia w dziedzinie poezji oraz za prowadzoną działalnością artystyczną. Jej teksty opublikowano w USA, Francji, Argentynie, Anglii, Belgii, Polsce i we Włoszech. Współpracuje z licznymi czasopismami i portalami literackimi. Autorka przedmów do książek i jurorka w konkursach literackich. Jest oficjalną rzeczniczką nurtu Realizmu Terminalnego na Polskę.

Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz (Wielka Brytania)
*
Wiersz inspirowany najnowszym obrazem Pana Krzysztofa Karewicza  pt.”Mgła„.

Zatańczyła mgła na jeziorze,
białą dłonią okryła szuwary…
Ktoś na brzegu przystanął samotnie,
zapatrzony w te wieczorne czary.

Chciałby dotknąć jej letniej sukienki,
która wiotkie okrywa ramiona,
lecz w bezruchu trwa uwięziony,
gdy mu w oczy zagląda – zdumiona.

Zatrzymali się w sobie na chwilę,
do ostatnich słońca promieni,
w poetyckiej scenerii nocy,
którą dzień w prozę życia zamieni…

01.05.2025

Agnieszka Kuchnia-Wołosiewicz – nauczycielka, pisarka i poetka, redaktorka. Absolwentka filologii polskiej UP w Krakowie oraz studiów podyplomowych UJ. Autorka tomiku Ostatni pociąg do Doliny… (2024), współautorka książek: Jestem pod jego skrzydłami (biografia księdza Jana Kaczkowskiego), AGATa. Sekrety Pierwszej Damy, Czekolada. Słodka powieść z dreszczykiem i innych. Jej wiersze ukazały się w licznych antologiach literackich (również pod jej redakcją) oraz czasopismach. Laureatka konkursów poetyckich, odnaczona również Złotym Pióro i Medalem oGródka PoEzji. Jej teksty śpiewają m.in. Isa Conar, Vyska, Remi Juśkiewicz. Członkini Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie i Międzynarodowego Stowarzyszenia Polonijnego. Współpracuje m.in. z: Polonia24.uk, Culture Avenue (USA), a także londyńskim kwartalnikiem literacko-artystycznym Post Scriptum (Anglia). Nominowana w plebiscytach: Osobowość Polonijna Roku im. E. Felsztyńskiej w 2023 roku; Stars Night Awards w 2024 i 2025 r.; Gazety Krakowskiej — Osobowość Roku 2024 za artystyczną promocję Krakowa poza granicami kraju. Organizatorka wydarzeń artystycznych w Polsce, Wielkiej Brytanii i na Malcie.

Barbara Orlowski (Niemcy)

Bez instrukcji

czuję w tej chwili zapach morza i piasku
właśnie teraz zakwitły mi w głowie piwonie
czuję że wszystko jest możliwe
bez złudzeń bez żalu i tego cholernego pośpiechu

nic nie jest na zawsze nie ma do tego instrukcji
kiedy nadchodzi ciemność zapalasz światło
zawsze istnieje możliwość zmiany losu
i wszelkich życiowych okoliczności w życiu

odkrywasz ku swemu zdziwieniu
że cokolwiek się stanie możesz być szczęśliwy

Barbara Orlowski urodzona w Toruniu. W 1988 roku wyemigrowała do Niemiec i od tego czasu mieszka w Krefeld. Od 2008 roku mieszka również w Brazylii. Polska poetka, animatorka kultury, dziennikarka, malarka. Wiersze drukowała w wielu antologiach polskich i zagranicznych, a jej wiersze tłumaczone są na wiele języków obcych. Wydała 5 tomików poezji. Laureatka wielu polskich i zagranicznych nagród. Pomysłodawczyni i wydawca międzynarodowej antologii polsko-niemieckiej „Cienie i czas” / „Schatten und Zeit” Krefeld 2022, oraz „Ulotność chwili” / „Die Flüchtigkeit des Augenblicks” Krefeld 2023. Jest założycielką Międzynarodowej Grupy Poetyckiej Mango – Niemcy/ Brazylia, oraz założycielką Międzynarodowego Koła Literackiego „Kwadrat” – Niemcy. Zapraszana jest na międzynarodowe spotkania poetyckie w Niemczech, Polsce, Litwie, Anglii, Holandii, Belgii i Chin. Jest członkiem organizacji: Stowarzyszenie Dziennikarzy Rzeczpospolitej Polskiej, Stowarzyszenie PNKV w Holandii. Należy do Związku Literatów na Mazowszu, do Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w Londynie, Dolnośląskie Stowarzyszenie Artystów Plastyków w Wrocławiu, do Poezja Londyn, Klub poetów i pisarzy – Niemcy. Jest również członkiem Klubu Literackiego „Nasza Twórczość” Stowarzyszenia Wspólnota Polska w Warszawie