Eva-Maria Große Steffen 1946 in Varl/Lübbecke (Sauerland), geboren, lebt in Dülmen, arbeitet als Bankangestellte und war Mitglied verschiedener Literaturgruppen. Veröffentlichte in mehreren Anthologien und im WDR.
Eva-Maria Große Steffen, urodzona w 1946 w Varl/lübbecke (Sauerland), mieszka w Dülmen, pracuje jako urzędniczka bankowa, była członkiem różnych grup literackich. Publikowała w licznych antologiach i w WDR (Zachodnioniemiecka Rozgłośnia Radia i Telewizji).
Beziehungslos
Ich dachte
versuch es mal
vielleicht ist`s ein Gewinn
spannend war das Öffnen
bis vor mir stand
die Mannsfigur
mit einem flotten Spruch
Bez związku
Myślałam
spróbuj raz jeszcze
może będzie to wygraną
ciekawe było otwarcie
aż przede mną stanęła
męska postać
z eleganckim frazesem
Grüßen
Einige Schritte
sind es –
müßtest mich sehen
von der anderen Seite
der Straße
Schaue vorbei
und an –
nicht offensichtlich
Du könntest glauben
Ich suche Deine Augen
Eher zufällig
treffen sich
unsere Blicke
bevor Du wegsiehst
und ich verlegen werde
Pozdrawiać
To jest
kilka kroków –
powinieneś mnie widzieć
z drugiej strony
ulicy
Patrzę obok
i na –
niewidocznie
Mógłbyś pomyśleć
szukam Twoich oczu
Raczej przypadkowo
trafiły się
nasze spojrzenia
zanim odwrócisz wzrok
i ja będę zmieszana
Tagesgrauen
Nebel durchdringen
vermummte Gestalten
mit starren Minen
die trübe Pfützen
nicht spiegeln
Heiße Gedanken
an streichelnde Wärme
auf feuchter Haut
deren Poren sich wohlig
der Sonne entgegenräkeln
Bäume und Menschen
eins mit dem Grau
schmutziger Straßen
vergessen das Flimmern
des heißen Asphalts
Klirrende Glieder
die langsam sich lösen
beim Tee vor dem Feuer
das Kälte und Draußen
vergessen läßt
Zaświtanie
Mgłę przenikają
opatulone postacie
z zastygłymi minami
których nie odbijają
mętne kałuże
Gorące myśli
o głaszczącym cieple
na wilgotnej skórze
której pory błogo się
do słońca wyciągają
Drzewa i ludzie
jedno z szarością
brudnych ulic
zapominają migotania
rozgrzanego asfaltu
Szczękające członki
które powoli topnieją
przy herbacie przy ogniu
który zimno i zewnątrz
pozwala zapomnieć
Vorfrühling
Wenn Regen
den Wettlauf
mit meinen Tränen
aufnimmt
Das Dunkel
feuchte Nebelluft
erträglich
macht
Der Spatenstich
noch nicht
in die Tiefe
dringt
ist Schwarz
die Farbe
die ich
liebe
Przedwiośnie
Kiedy deszcz
w zawody
z moimi łzami
idzie
Ciemność
wilgotne powietrze mgły
znośnym
czyni
Wbicie szpadla
nie wniknęło
jeszcze
głęboko
Czarny jest
kolorem
który
lubię
