Skończyło
się. Jego obecność
powiększała pustkę.
Odszedł.
Niedługo potem samotność
przy
wierzbie wyszeptała
zaklęcie.
I stała się między nami bliskość,
wymodlona przez sny- symbole.
Wybuchły emocje, zakwitły
wiersze i czas przestał istnieć.
Marta Solomej – Winne są wiersze
Marta czy możesz się do mnie odezwać? Zniknęłaś bez wiadomości. Moje dane znasz. E-mail:[email protected]. Proszę daj znać życia.
(Maks)