Donatella Nardin – Wiersze w przekładzie Izabelli Teresy Kostki

0
71

***

La sedia vuota

Tutto l’amore è stato già detto
e scritto per questo non so dire
i giorni suoi lasciati altrove.

Forse nei sogni li ho rivisti
attraversare i miei,
due dita tremanti a disegnare

nell’altro il restare contro
l’ignoto che l’ha strappato via.
Era tepore l’immagine sua

come di albero fiero svettante
in un possibile vero.
Ci è segreto – ora – il suo tempo

scarna la gioia, inintelligibili
i giorni se giorni in lui
ancora potremo dirli da posare

intatti, leggeri sulla sedia vuota
in giardino.

(poesia tratta da “L’occhio verde dei prati” Fara Ed.)

*

Puste krzesło

 Cała miłość została już wyrażona
 i napisana, nie mogę nic więcej powiedzieć,
 jej dni pozostały gdzie indziej.

 Może śniąc widziałam jak
 przekraczały moje sny,
 dwa rysujące drżące palce

 pozostały naprzeciw
 niewiadomej, która ją ze sobą zabrała.
 Jej wizerunek był ciepły

 jak dumne, strzeliste drzewo
 w niewykluczonej prawdzie.
 Tajemnicą jest – teraz – czas

 radość jest rzadka, niezrozumiałe
 są dni jeśli jeszcze będziemy mogli
 jej powierzyć jakiekolwiek dni

 tak nietknięte i lekkie na pustym krześle
 w ogrodzie.

 (z tomiku z “Zielonego oka łąk” wyd. Fara)

***

L’arte del mancare


– L’assenza è una pallida rosa
che inerme rafforza la presa –   

pensava asciugandosi lieve
la tristezza dal volto

e in essa, bagnata dai baci,
l’attesa che affama e reclama.

Ma ora sapeva come fluire
nei giorni e non scolorire:

bastava sanguinare leggera
le dolci allegrie che rendono

meno crudo il mancare.

(poesia tratta da “Rosa del battito” Fara Ed.)

*

Sztuka tęsknoty

 – Nieobecność jest bladą różą
 bezradnie wzmacniającą swój uścisk –

 pomyślał, wycierając delikatnie
 smutek ze swojej twarzy

 a w nim, skąpane w pocałunkach,
 drążące natarczywe oczekiwanie.

 Wiedział dobrze jak pokonywać
 dni i nie stracić ich kolorów:

 wystarczyło powoli sączyć
 drobne radości, by sprawić,

 aby tęsknota była mniej okrutna.

 (z tomiku “Różane bicie serca” wyd. Fara )

***

Era di velluto il mattino

Nuota tra le nuvole Venezia
appena oltre le finestre di casa.
Il suo albeggiare è mancanza.

É il mormorio di un cielo sgualcito,
acqua che appare e scompare
reclamando il suo vuoto.

Ad ali aperte un volo altro, o forse
un rimpianto, mela acerba
da addentare dopo che al bivio

hai scelto di andare.
Era di velluto allora – al primo
apparire sopra Venezia –

il mattino.

(poesia tratta da “Rosa del battito” Fara Ed.)

*

Ranek był aksamitny

Wenecja dryfuje w chmurach
tuż za oknami domu.
Jej świt jest tęsknotą.

To szmer zgniecionego nieba,
woda, co pojawia się i znika
odzyskując pustkę.

Kolejny lot z rozwartymi skrzydłami, a może
żal, kęs kwaśnego
jabłka po tym, jak na rozdrożu

zdecydowałeś się odejść.
Wtedy był aksamitny  – po raz pierwszy
widniejący nad Wenecją –

poranek.

 (z tomu “Różane bicie serca” wyd. Fara)

***

Barene

Un sorriso si erge dallo stelo sottile.
Al sentimento rivelati, annunciano
il primo respiro del giorno
i fiori ambrati delle mie barene.

Colta e posata nella poesia,
crepita altissima in un incendio
di gialli aranciati la creazione.
Sarà per poco, dolcemente almeno.

Sarà la loro e la nostra labilità
a spegnere l’occhio luminoso
della rosa. Là dove si perdono,
qualcosa di sé lasciano

le fragili stelle dell’esistere
grato, mai pienamente attingibile
una promessa almeno
o forse una malcelata nostalgia.

Sì, appena dopo la gioia noi siamo
già nostalgia.

(poesia tratta da “Terre d’acqua” Fara Ed.)

*

Mielizny

 Z cienkiej łodygi wyłania się uśmiech.
 Po ukazaniu się uczuciom, bursztynowe
 kwiaty oznajmiają pierwsze
 tchnienie dnia na mych mieliznach.

 Kulturalne i osadzone w poezji tworzenie,
 trzaska głośno w żółtym
 i pomarańczowym ogniu.
 Tak będzie przez chwilę, z czułością.

 To ich i nasza niestałość
 zgasi jasny wzrok
 róży. Tam, gdzie się zatracają,
 kruche gwiazdy zostawiają

 coś ze swego wdzięcznego
 istnienia, nie do końca określoną
 obietnicę,
 a może słabo skrywaną melancholię.

 Tak, zaraz po odejściu radości
 stajemy się smutkiem.

 (wiersz zaczerpnięty z “Krainy wody” wyd. Fara)


Donatella Nardin urodziła się i mieszka w Cavallino Treporti-Wenecja. Po studiach klasycznych pracowała w branży turystycznej na stanowiskach kierowniczych. Zawsze pasjonowała się czytaniem i pisaniem, zwłaszcza poezją, ale dopiero w ostatnich latach zdecydowała się wyeksponować swoją twórczość, biorąc udział w różnych konkursach literackich, podczas których otrzymała liczne pierwsze nagrody, wyróżnienia, pochwały za zasługi, nagrody specjalne, wyróżnienia od jury i wysokie miejsca wśród finalistów. W 2014 roku w ramach nagrody redakcyjnej w jednym z konkursów, ukazał się jej pierwszy tomik “Czekając na niebo” wydany przez wyd. Il Fiorino, w 2015 roku ponownie z wyd. Il Fiorino, ukazał się zbiór tekstów haiku “Złote racje”, w 2017r. nakładem wyd. Fara Ed. ukazał się trzeci tomik wierszy “Krainy wody”. W maju 2018 roku, będąc szczęśliwym połączeniem malarstwa i poezji, jedna z jej krótkich plakietek poezji ekfrastycznej została przeniesiona na rynek Forex i wystawiona na wystawie “Cuda Wschodu” obok obrazów Maestro Luigiego Ballarina, znanego międzynarodowego artysty działającego między Wenecją, Rzymem i Stambułem. W lutym 2020 ponownie z wyd. Fara Editore ukazał się jej czwarty tomik poetycki zatytułowany “Różane bicie serca”.  W kwietniu 2023 r. wydawnictwo Fara opublikowało zbiór wierszy “Zielone oko łąk” w wydaniu włosko-angielskim pod redakcją Ivano Mugnainiego. Należy podkreślić, że ten najnowszy zbiór poetycki został nagrodzony Wyróżnieniem Doskonałości podczas 10° Międzynarodowej Nagrody Città del Galateo-Antonio De Ferraris Stowarzyszenia VerbumlandiArt,  Pierwszą Nagrodą w Literackim Konkursie Artystycznym “Il Sabato del Villaggio / Sobota w wiosce” Stowarzyszenia Atlantide oraz Nagrodą Jury za inicjacyjną wideopoezję, Drugą Nagrodą w Konkursie Albiatum Stowarzyszenia Piero Gatti i Pierwszą Nagrodą w sekcji poezja oniryczna na konkursie Leandro Polveriniego. W kwietniu 2023 roku ukazała się jej szósta książka “Dar i lekarstwo” wyd. Aletti, zarówno w wersji papierowej, jak i w e-booku, zbiór ten przetłumaczony został na język arabski przez emerytowanego profesora Hafeza Haidara. W maju 2023 część jej tekstów została wybrana do prezentacji i wystawienia na Mostra Pro Biennale w Wenecji. Wystawę zorganizował kurator sztuki i pisarz Salvo Nugnes w pawilonie Spoleto w historycznym Palazzo Rota Ivancich, przedstawił i skomentował Vittorio Sgarbi, a odwiedziło ją wiele osobistości ze świata sztuki, kultury i instytucji. W lipcu 2023 roku niektóre jej wiersze zostały  laureatami Poetry Collection Award i były czytane podczas Festiwalu Literackiego Zehng Nian Cup, który odbył się w mieście Quingzhou w prowincji Shandog w Chinach. Jej wiersze były także wybierane do ważnych tomów antologicznych “Druga połowa nieba” wyd. Ibiskos Ulivieri, “Zamazane dystansy” wyd. Puntoacapo oraz wyselekcjonowane na Konkursie poetyckim miasta Mestre wyd. Mazzanti Libri. Wiele wierszy i niektóre opowiadania Donatelli Nardin znalazły się w antologiach konkursów literackich, na niektórych portalach internetowych i blogach literackich, w krajowych i zagranicznych magazynach literackich oraz w różnych zbiorowych antologiach poezji i opowiadań. Część jej tekstów została przetłumaczona na angielski, francuski, hiszpański i japoński.

Reklama

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Proszę wprowadź nazwisko