Małgorzata Kulisiewicz – OSIECKA W PAMIĘCI PRZYJACIÓŁ. PRÓBA PORTRETU

0
35

Beata Biały, dziennikarka i psycholożka od wielu lat specjalizuje się w książkach i artykułach – wizerunkach niezwykłych ludzi. „Osiecka. Tego o mnie nie wiecie” jest bardzo sprawną i ciekawą próbą portretu intymnego tej słynnej poetki i autorki tekstów piosenek. Kto z nas nie zna „Okularników”, „Niech żyje bal”, „Małgośki’? Chyba najciekawiej i najbliżej prawdy jest, gdy o Agnieszce Osieckiej opowiadają najbliżsi przyjaciele, jak to zdarza się w niedawno opublikowanej książce Beaty Biały. Mozaika wypowiedzi i wspomnień, zdjęć z archiwum poetki i z Fundacji „Okularnicy” oraz innych źródeł, wiersze i piosenki, tytuły rozdziałów jako cytaty z tekstów Osieckiej tworzą niezwykły portret obejmujący całe życie poetki. Nazwiska rozmówców mówią same za siebie, wspomnieniami dzielą się się między innymi: Olga Lipińska, Barbara Wrzesińska, Maryla Rodowicz, Katarzyna Gärtner, Stan Borys, Maria Szabłowska, Jerzy Satanowski, Janusz Anderman, Urszula Dudziak, Michał Kott, Magda Czapińska, Dorota Stalińska, Hanna Bakuła, Ewa Błaszczyk, Krystyna Janda, Daniel Olbrychski, Manuela Gretkowska. W książce znajdziemy też „List do Agnieszki Osieckiej” Adama Michnika i wspomnienie o poetce – przedruk z czasopisma teatralnego André Hübnera-Ochodlo. Wszystko to tworzy niezwykłe kompendium wiedzy o życiu i twórczości Osieckiej.

      „Ona była niedefiniowalna. Wzoru na Agnieszkę nie ma” stwierdza Magda Czapińska, która lubi i podziwia teksty Osieckiej. Poetka pozostawiła po sobie nie tylko dwa tysiące tekstów, ale i tajemnicę. Beata Biały składa tę interesującą biografię nie tylko ze wspomnień, ale i z pominięć. Wyłania się portret osoby niezwykle niezależnej, która wyprzedziła swoją epokę. Studiowała dziennikarstwo i reżyserię filmową, prowadziła „Radiowe Studio Piosenki’ razem z Janem Borkowskim. Studio wypromowało wiele gwiazd polskiej estrady i wydało pięćset piosenek. Osiecka pisała również scenariusze widowisk muzycznych („Niech no tylko zakwitną jabłonie”), opowiadania i monodramy („Biała bluzka”), książki fabularne („Czarna wiewiórka”), wspomnieniowe („Na początku był negatyw’, „Szpetni czterdziestoletni”), sztuki teatralne („Wilki” oraz adaptacje Singera: „Sztukmistrz z Lublina”). W 1985 roku przez kilka miesięcy prowadziła dziennik dedykowany Adamowi Michnikowi, wstawiła się u ówczesnych władz o jego uwolnienie, w stanie wojennym pomogła również w wypuszczeniu na wolność pisarza Janusza Andermana. Nie wszyscy znamy te fakty. Nienowa jest wiedza o jej romansach z Markiem Hłasko i Jeremim Przyborą, mało kto natomiast wie o flircie z Jerzym Giedrojciem. Planowała ślub z synem profesora Jana Kotta – Michałem. Miała już nawet wydrukowane wizytówki „Osiecka-Kott”. Niektóre z tych faktów są zaskakujące, nieobecne w innych biografiach i serialach. Tworzą wielostronny, pełny i udany portret poetki.

     Przyjaciele Osieckiej opowiadają też o zwykłych, codziennych wydarzeniach, o jej chęci nieustannych zmian i ciągłych poszukiwaniach życiowych inspiracji, otwartości na ludzi, nieprzywiązywaniu się do dóbr materialnych, podróżach o Francji i Stanów Zjednoczonych. Intymny wizerunek tej niezwykłej osoby nakreślony jest na tle wnikliwego portretu epoki, a może epok. Przenikliwy obraz PRL-u, czasów Solidarności, stanu wojennego i późniejszych to niewątpliwe atuty tej książki. Beata Biały opisuje korzenie rodzinne Osieckiej, tu upatrując źródeł niektórych traum, które naznaczyły jej życie. Dostajemy solidne tworzywo czytelnicze do stworzenia własnego portretu poetki, możemy poczuć się, jakbyśmy byli blisko jej osoby.  O taki efekt na pewno chodziło utalentowanej Beacie Biały, autorce tej książki. Lektura godna polecenia, nawet dla wybrednych czytelników.

Biały B., Osiecka. Tego o mnie nie wiecie, Warszawa: Wydawnictwo WAB, 2020.

Reklama

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Proszę wprowadź nazwisko