Paweł Kuzora – Poeta uczuć

0
296

   Jurorka jednego z konkursów literackich Izabela Żukowska napisała:

„wybitny włoski pisarz, Umberto Ecco, zapytany o to, czy pisanie jest trudne, odpowiadał, że nie. Wystarczy pisać „od lewej do prawej”.

   I już. Nie jest to skomplikowane, prawda? Ale nie wystarczy pisać. Trzeba jeszcze pisać tak, by ktoś inny chciał to, co napisaliśmy, przeczytać. I to jest już znacznie trudniejsze. Bo musimy zadbać nie tylko o odpowiedni język, stylistykę, ortografię i gramatykę, czyli to, co amerykański pisarz Stephen King nazywa narzędziami, które każdy pisarz – poeta, powinni nosić w swej podręcznej skrzynce. Musimy postarać się także o to, by to, co napiszemy, było interesujące.

   Pogląd ten, można powiedzieć, że podziela również poeta, filozof i historyk okresu realistycznego Ernest Renan, który napisał, że:

„Nie ma przesady w stwierdzeniu, że źle zbudowane zdanie ma zawsze związek z niejasną myślą”.

   U naszego krakowskiego debiutanta Jakuba Bierówki, taki problem nie występuje. Poeta otwiera przed nami swój świat, do którego wchodzimy coraz bardziej zaciekawieni. Swoją poezję traktuje jako autentyczną dokumentację o człowieku, który marzy i przetwarza swoje życie.

„… Stawiam w locie ptaki
 Dzień z nocą łapię w obrocie
 By z Małym Księciem – nie dorastać”.
 

   Bierówka odsłania swe tęsknoty, swoje marzenia o czystym i piękniejszym świecie. W swym debiutanckim tomie „Na marginesie uczuć” daje czytelnikowi nadzieje, że poezja może i powinna wyrażać niezgłębione zakamarki duszy. Poeta buntuje się przeciw absurdalności bytu, obecności śmierci w sercu istnienia, przywołującej nas nieustannie nicości.

„… Źródło na pustyni nie wyschło
 Nigdy nie biła z niego woda

 Moja droga do nicości
 Który to już raz”
 

   Jest nam bliski w swej udręce i trudności pogodzenia się z życiem. Skoro jedynym źródłem wiedzy jest dla poetów poznanie samych siebie, Bierówka czyni to nieustannie. Autor wyczarowuje nastrój, płynność, nieokreśloność. Słowem nieuchwytny stan duszy nasycający pejzaż chwili. W tym tomiku wierszy, czytelnik odnajdzie własne rozczarowanie i nieudane porywy.

   Kilka wierszy wyróżnia się szczególnymi akcentami w wyrażaniu uczuć, migotliwym blaskiem wyszukanych obrazów, troską o wydobycie efektu dramatycznego, ja chociażby w wierszu

Pustowiersz

„Wpadłem w czarną dziurę
Gorzką i kwaśną
Jak kamień w wodę
Czy jak… cokolwiek innego
W cokolwiek innego
Nieważne
No bo co jest ważne?

Kiedy tonie w filiżance kawy

Pełnej moją pustką”

   Bierówka jest też czasem przenikliwym i zimnym analitykiem, który nie chce ujawnić przyczyn swej rozpaczy. Jest to styl zawsze prosty i precyzyjny. Człowiek widziany przez poetę, czerpie ze swej wewnętrznej rzeczywistości – przede wszystkim zmienności.

   Wszystkie te wiersze zdradzają duszę niezmiernie skomplikowaną. Świat poetyki Bierówki, ma dla poety taką samą realność i taką samą gęstość jak świat rzeczywisty. U Bierówki zatem wszystko jest prawdziwe. Obserwuje i dostrzega więcej. Wszystko przekształca, a to dlatego, że jest świadomym konieczności przeobrażenia, które tworzy poezję i sztukę. Jest jej pokarmem. Poezja Bierówki oznacza się zwartością i często cechuję ją klasyczna wręcz prostota.

„Za oknem deszcz
 Za oknem głód
 Za oknem burza
 Za oknem wojna

 Za oknem śnieg
 Za oknem wołanie
 O pomoc
 -czy istnieje to
 Co nas wcale
 Nie dotyka
 Szkło obojętności”


   „Na marginesie uczuć” to tom wierszy, w którym odnajdujemy autentycznego poetę, i to nie dlatego, że zawarł w swoich wierszach, życiowe prawdy, ale dzięki temu iż poezja ta jest rzeczywiście, „oddechem duszy” – jego duszy w jej najistotniejszych przejawach: miłości, cierpienia, zwątpienia. Jego „klasyczny” umysł pozwala mu tworzyć świat z tajemnicy i przerażenia. Świat, który ukazuje głęboką oryginalność tego „poety uczuć”. I zakończę, drogi Jakubie, poetycką poradą, że się tak wyrażę „z rąk Mistrza”

„Jeżeli wybierasz się w podróż niech będzie to podróż długa
Wędrowanie pozornie bez celu błądzenie po omacku
Żebyś nie tylko oczami ale także dotykiem poznał szorstkość ziemi
I abyś całą skórą zmierzył się ze światem”.

Tego życzę tobie Jakubie, cytując fragment wiersza „Podróż” Zbigniewa Herberta.

Paweł Kuzora

Reklama

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Proszę wprowadź nazwisko