Zbigniew Ikona Kresowaty – Wrocław

0
244

Miasto Wrocław kupiło listy Rafała Wojaczka

Podano: 2019-07-20

Rafał Wojaczek – portret wyk. Zbigniew Ikona – Kresowaty

9 lipca 2016 r. nastąpiło podpisanie aktu notarialnego, na mocy którego miasto przekazało Ossolineum 59 listów Rafała Wojaczka, zakupionych w 2017 r. od przyjaciółki oraz córki poety. Archiwalia te dołączą do już obecnych w ossolińskich zbiorach autografów zmarłego w wieku niespełna 26 lat artysty. – Przejmując te listy, uzupełniamy to, co już mamy z twórczości Rafała Wojaczka – mówi Adolf Juzwenko, dyrektor Zakładu Narodowego im. Ossolińskich przypominając w kilku słowach wrocławskiego poetę, od którego śmierci minęło już 48 lat. – Jest postacią tragiczną, w wieku 26 lat popełnił samobójstwo, ma bardzo smutną biografię. Opisywał świat, który według niego pozostawał w permanentnym konflikcie z człowiekiem. Był mocno związany z Wrocławiem i bardzo się cieszymy, że jego spuścizna wpisuje się w bogaty zbiór autografów wielkich twórców, jaki posiadamy – podkreślił dyrektor Juzwenko.

Przypomnijmy, że w roku ubiegłym, również staraniem miasta, udało się zakupić i przekazać Ossolineum bardzo poważny fragment archiwum rodzinnego Henryka Sienkiewicza.

Podpisania aktu notarialnego przekazania autografów Rafała Wojaczka, wśród których są listy do matki poety – Elżbiety oraz do jego powierniczki już od lat szkolnych – Stefanii Cisek, dokonali (w obecności notariusza) prezydent Wrocławia Jacek Sutryk i dyrektor Ossolineum Adolf Juzwenko. Obecny był również dyrektor Wydziału Kultury UM Wrocławia Jerzy Pietraszek. 


Roman Gutek poleca filmy 19. Festiwalu Nowe Horyzonty

Podano : 2019-07-18 

Roman Gutek, pomysłodawca, założyciel i wieloletni dyrektor Festiwalu Nowe Horyzonty opowiada o tych pięciu filmach, które w programie tegorocznej edycji są dla niego szczególnie ważne. Festiwal startuje 25 lipca i potrwa do 4 sierpnia. Sprzedaż biletów ruszyła 17 lipca.

Portret kobiety w ogniu

Dzieło francuskiej reżyserki Céline Sciammy, która wraz z Adèle Haenel, jedną z dwóch aktorek grających główne role, będzie obecna na otwarciu Festiwalu Nowe Horyzonty. Jej „Portret kobiety w ogniu” jest największym odkryciem w canneńskim konkursie. To film bardzo delikatny, nanizany, piękny – nie boję się i nie wstydzę tego słowa – a choć akcja rozgrywa się w XVII wieku, jest bardzo aktualny.

Siła ognia

Film z Międzynarodowego Konkursu Nowe Horyzonty. Staramy się nie faworyzować specjalnie żadnych tytułów konkursowych, ale myślę, że publiczność Nowych Horyzontów jest na tyle niezależna i widzowie mają swoje typy, że absolutnie nie będą się moimi sugerować. „Siła ognia” jest hiszpańskim filmem zrobionym przez młodego reżysera Olivera Laxe’a. Jego poprzedni film „Mimosas” kilka lat temu także pokazywaliśmy w konkursie. Najnowszy to Slow Sinema, ale też obraz, który dotyka tematów rzadko obecnych w kinie – starości, przemijania, śmierci, a wszystko to w zgodzie z rytmem natury. Piękny, malutki film, który był dla mnie odkryciem w Cannes i dał mi ogromną przyjemność.

Deerskin

Francuski reżyser Quentin Dupieux bawi się kinem i konwencją westernu. To dowcipne, przewrotne, surrealne kino, a publiczność w Cannes świetnie na nie zareagowała podczas pokazów. Plus znakomita główna rola Jeana Dujardina i dobra rola Adèle Haenel, która gra także w filmie „Portret kobiety w ogniu”.

Szatańskie tango

Przez wielu film Béli Tarra jest uważany za jedno z najwybitniejszych dzieł współczesnego kina i wszedł już na stałe do historii. Trudno się o nim mówi, ale trzeba koniecznie zobaczyć, znaleźć te 8 godzin. To sporo czasu, ale kiedy zaczynamy oglądać mamy wrażenie, jakbyśmy weszli w trans. W trakcie seansu są dwie zamierzone przez reżysera półgodzinne przerwy.

Mowa ptaków

Film Xawerego Żuławskiego, którego światowa premiera odbędzie się właśnie na Nowych Horyzontach. Obraz zrealizowany według scenariusza Andrzeja Żuławskiego, ojca Xawerego, który zmarł kilka lat temu i napisał scenariusz właśnie z myślą o synu. To intymny film, ale też wizja współczesnej Polski, bardzo aktualny…



Muzeum Narodowe we Wrocławiu

Sztuka średniowieczna, dzieła epoki renesansu i baroku, sztuka Śląska oraz prace polskich i europejskich artystów współczesnych, a także arcyciekawe prezentacje

 – wciąż otwarte

Muzeum Narodowe od 1947 roku zajmuje gmach dawnej Rejencji – Zarządu Prowincji Śląskiej. Jego zbiory prezentowane są także w Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

w pobliżu Hali Stulecia, oddziałem Muzeum jest Panorama Racławicka.

W budynku przy pl. Powstańców Warszawy na stałe pokazywane są m.in. wystawy sztuki średniowiecznej, sztuki śląskiej od XIV do XVI wieku, oraz sztuki polskiej do XIX wieku.

Do najcenniejszych dzieł w kolekcji Muzeum Narodowego należą m.in.  „Madonna z Jezusem i św. Janem” Agnolo Bronzino, „Pejzaż zimowy z łyżwami i pułapką na ptaki” Pietera Brueghela Młodszego oraz „Portret chłopca” Jeana Chardina.

Imponująco wygląda zestaw nazwisk artystów, których prace można obejrzeć w Pawilonie Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej.- galerii sztuki współczesnej Muzeum Narodowego. Są wśród nich dzAbakanowicz, Kandinsky, Lebenstein, Makowski, Szapocznikow, Nowosielski, Hałas, Bałka i Althamer

Muzeum Pana Tadeusza

To wyjątkowe miejsce na literackiej mapie Polski i Europy. Nie tylko pokazuje rękopis Mickiewicza, ale także próbuje wyjaśnić znaczenie i wpływ. Wciąż otwarte.

Jedyny istniejący rękopis Mickiewiczowskiego Pana Tadeusza w otoczeniu kilkuset autentycznych manuskryptów, starodruków, grafik, obrazów, rzeźb i przedmiotów codziennego użytku, a wszystko uzupełnione ponad setką aplikacji i prezentacji multimedialnych – to efektowne zaproszenie do rozmowy o polskiej kulturze i historii walki o niepodległą ojczyznę.

Rękopis „Pana Tadeusza” to opowieść wprowadzająca nas w poetycką wizję Adama Mickiewicza, pokazująca świat polskiej szlachty pierwszej połowy dziewiętnastego wieku na niezwykle ciekawym tle polskiego i europejskiego romantyzmu oraz burzliwej historii ówczesnej Europy. Zabieramy widzów w podróż, podczas której poznają kluczowe inspiracje, historię powstania, świat przedstawiony i recepcję epopei. Pokazujemy również sam rękopis Pana Tadeusza, który jest najcenniejszym eksponatem Ossolineum i jednym z najwartościowszych zabytków polskiej kultury.

Normalny:20 PLN

Ulgowy:10 PLN
młodzieży uczącej się (z legitymacją szkolną/studencką) do 26. roku życia, emerytom i rencistom (na podstawie legitymacji), osobom niepełnosprawnym (na podstawie legitymacji / orzeczenia)młodzieży uczącej się (z legitymacją szkolną/studencką) do 26. roku życia, emerytom i rencistom (na podstawie legitymacji), osobom niepełnosprawnym (na podstawie legitymacji / orzeczenia)

Bezpłatny:0 PLN
Bezpłatne wejście przysługuje posiadaczom legitymacji ICOM, osobom powyżej 75. roku życia i dzieciom do lat 6.Bezpłatne wejście przysługuje posiadaczom legitymacji ICOM, osobom powyżej 75. roku życia i dzieciom do lat 6.

Pawilon Czterech Kopuł Muzeum Sztuki Współczesnej

Zaprojektowany przez wybitnego architekta Hansa Poelziga i wybudowany w latach 1912-1913 w nowoczesnej technologii żelbetowej – z ekspozycją wciąż otwarty

Pawilon Czterech Kopuł, zaprojektowany przez Hansa Poelziga i wybudowany w latach 1912-1913 w technologii żelbetowej, jest częścią kompleksu wystawienniczego wokół Hali Stulecia.

Pierwotnie spełniał funkcję ekspozycyjną – w 1913 r. otwarto tam wystawę historyczną, upamiętniającą 100. rocznicę zwycięstwa na Napoleonem. W 2006 r., jako jeden z elementów terenów wystawowych przy Hali Stulecia, wpisany został na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Po 1945 r. służył m.in. za magazyn Wytwórni Filmów Fabularnych. Nieremontowany, popadał w ruinę.

W odrestaurowanym historycznym gmachu prezentowana jest kolekcja polskiej sztuki współczesnej z dziełami najwybitniejszych twórców II połowy XX wieku i początków naszego stulecia. Na ekspozycji znajdują się dzieła m.in.: Magdaleny Abakanowicz, Pawła Althamera, Mirosława Bałki, Jerzego Beresia, Krzysztofa Bednarskiego, Tadeusza Brzozowskiego, Waldemara Cwenarskiego, Stanisława Dróżdża, Józefa Gielniaka, Izabelli Gustowskiej, Władysława Hasiora, Józefa Hałasa, Tadeusza Kantora, Aleksandra Kobzdeja, Katarzyny Kozyry, Natalii Lach-Lachowicz, Alfreda Lenicy, Jana Lebensteina, Alfonsa Mazurkiewicza, Jerzego Nowosielskiego, Romana Opałki, Jerzego Rosołowicza, Henryka Stażewskiego, Władysława Strzemińskiego, Aliny Szapocznikow, Jerzego Tchórzewskiego, Andrzeja Wróblewskiego.


Muzeum Narodowe – plany na 2019 rok

2019-01-18

Imponująca ubiegłoroczna frekwencja (blisko 600 tysięcy odwiedzających), znakomite wystawy w Polsce i za granicą, nowe inwestycje (m.in. w rotundzie Panoramy Racławickiej) to pokłosie 2018 roku w Muzeum Narodowym we Wrocławiu.

W 2019 roku  m.in. wystawy Michaela Willmanna, ekspresjonisty Otto Muellera i wrocławskiej rzeźby z XIX wieku. – Czeka nas atrakcyjny rok – zapewnia dyrektor Piotr Oszczanowski, ale ostrzega, że dotacje na placówkę są zbyt małe, by wkrótce mogła podołać próbie czasu i wyzwaniom.

Szkoła w Muzeum Narodowym

Ale nacisk kładzie się nie tylko na wystawy i prezentacje, także na edukację muzealną. W 2018 roku odbyło się 2569 lekcji i imprez edukacyjnych, o kilkaset więcej niż w 2017 roku. – Można to zobrazować w ten sposób, że Muzeum Narodowe prowadzi szkołę, w której codziennie odbywa się 7 lekcji dla dwóch klas – tłumaczy Piotr Oszczanowski dodając, że placówka wypełnia deficyt w obszarze edukacyjnym i kształci przyszłego dorosłego odbiorcę.

Poznawać muzeum można też z pomocą nowej strony internetowej, którą uruchomiono w ubiegłym roku (od tamtej pory zanotowano ponad milion wejść). Jest utrzymana w stylistyce, jaką zaproponował projektant Marian Misiak, twórca logo i systemu identyfikacji Muzeum Narodowego we Wrocławiu.

Nową opcją uczestniczenia w życiu artystycznym jest też Stowarzyszenie Przyjaciół Muzeum Narodowego. Zapisując się i płacą składkę członkowską można liczyć na wiele bonusów.

PROGRAM;

  • 9 kwietnia-30 czerwca (Główny Gmach)

„Malarz. Mentor. Mag/Otto Mueller a środowisko artystyczne Wrocławia”(dzieła ekspresjonisty Ottona Muellera (1874-1930) i prace artystów ówczsnego środowiska wrocławskiego)

  • 16 kwietnia-30 czerwca (Główny Gmach)

„Dwa ołtarze”, czyli prezentacja słynnego srebrnego ołtarza z Archikatedry wrocławskiej ufundowanego w 1591 roku przez biskupa Andreasa Jerina oraz niezwykłych dzieł złotniczych, które stanowiły elementy drugiego ołtarza (tym razem barokowego o rokokowego) także z katedry wrocławskiej.

  • 27 kwietnia-1 września (Muzeum Etnograficzne)

Instrumentarium tradycyjne, czyli wystawa ze zbiorów Muzeum Instrumentów Ludowych w Szydłowcu. 

  • 8 września-24 listopada (Pawilon Czterech Kopuł)

„Po/Wy/miary” Dorota Nieznalska, Jörg Herold, Katarina Pirak Sikku. Jedna z artystek to eskimoska z ludu Saamów, którego przedstawiciele, według Państwowego Instytutu Higieny Rasy w Uppsali (instytucję utworzono w 1922 roku) należeli do gorszej rasy. –To wystawa o tym, w jaki sposób badania pseudonaukowe służyły uwierzytelnianiu czynów zbrodniczych – opowiada Iwona Dorota Bigos, dyrektor Pawilonu Czterech Kopuł. 

  • 22 września-17 listopada (Pawilon Czterech Kopuł)

„Richard Long na dziedzińcu Pawilonu Czterech Kopuł”. Słynny brytyjski artysta land artu (sztuka ziemi) stworzy na miejscu dzieło z materiałów, jakie zbierze we Wrocławiu u w okolicach.

  • 29 października-2 lutego 2020 (Gmach Główny)

„Wyrzeźbiony Wrocław”. Pierwsza w historii wystawa wrocławskiej rzeźby I połowy XIX wieku. Obejrzymy 100 dzieł 30 artystów m.in. Theodora van Gosena, Jaroslava Vonki, Dorothei von Philipsborn).

  • 21 grudnia-22 kwietnia 2020 (Pawilon Czterech Kopuł)

„Willmann. Opus magnum” 50 dzieł (w tym wiele nigdy wcześniej nie prezentowanych) Michaela Leopolda Willmanna, mistrza malarstwa związanego też z Wrocławiem, a nazywanego śląskim Rembrandtem. Co ciekawe, prace barokowego artysty obejrzymy w nowoczesnych przestrzeniach Pawilonu Czterech Kopuł i – jak zapowiada kurator, jednocześnie dyrektor Muzeum Narodowego Piotr Oszczanowski – „w oryginalnej scenografii, z wykorzystaniem nowoczesnych technik prezentacji”. 

Reklama

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Proszę wprowadź nazwisko