Jalu Kurek – Prześwietlony

0
275

Jalu Kurek – Prześwietlony

 

Może twych oczu więcej nie zobaczę,

warg twoich nie ucałuję.

Zatruł mnie oddech twojego marzenia.

Nawet kwiat, który ranną rosą płacze,

także się kiedyś tobą struje.

 

Może mi spali wyobraźnię

twój wzrok, który nade mną stanął

jak na obrazach płomienisty anioł.

Może twój uśmiech roztopi mi zmysły,

od żaru jestem na wskroś prześwietlony

jak dzień w słonecznych płomieniach.

 

Lecz nie upadnę w ciemność, blask już nie zgaśnie

z mroku wytrysły,

który przenika mnie do szpiku kości.

Tym, co zaznałem, do szpiku kości.

Stoję na progu światłości.

Reklama

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Proszę wprowadź nazwisko