Małgorzata Baranowska nie żyje

0
32

Jak podał polski PEN-Club, 22 stycznia w Warszawie zmarła Małgorzata Baranowska poetka, krytyk i historyk literatury, varsavianistka. Miała 67 lat.

Urodziła się 15 marca 1945 w Krakowie. Studiowała polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas studiów pracowała w obserwatorium Astronomicznym UW i niechcący weszła do światowej literatury astronomicznej: kreśliła mapki statystyczne dla prof. Konrada Rudnickiego. Odkryty przez tego badacza obłok międzygalaktyczny nazwany został “Rudnickiego i Baranowskiej”.
Po studiach pracowała w Instytucie Wydawniczym “Nasza Księgarnia”, a od 1972 była pracownikiem Instytutu Badań Literackich Polskiej Akademii Nauk. Obroniła pracę doktorską p.t. “Surrealna wyobraźnia i poezja”.

Współpracowała z wieloma pismami literackimi (m.in. “Twórczość”, “Literatura”, “Teksty” i “Teksty drugie”, “Literatura na świecie”, “Wiedza i życie”, “Kultura Niezależna”, “Nowe Książki”, “Respublika Nova”) oraz z Polskim Radiem, jako autorka słuchowisk dla dzieci i audycji literackich.

Za książkę “Prywatna historia poezji” otrzymała w 2000 roku nominację do nagrody literackiej “Nike”. Przetłumaczona na angielski książka Baranowskiej o poezji Wisławy Szymborskiej była rozdawana podczas uroczystości wręczania nagrody Nobla polskiej poetce.
Baranowska była autorką kilku tomików wierszy (m.in. “Miasto” (1975), “Powrót” (2002)), książek o sztuce surrealistycznej i o poezji Wisławy Szymborskiej. Najważniejsze w dorobku Baranowskiej są jednak tomy eseistyczne, niektóre mające pamiętnikową formę zapisków opatrzonych dokładnymi datami. W tych książkach autorka dzieliła się z czytelnikami własną percepcją i sposobem przeżywania świata jak w “Pamiętniku mistycznym” (1988), książce “Warszawa. Miesiące, lata, wieki” (1996) czy “Prywatnej historia poezji” (1999). W albumowej książce “Posłaniec uczuć. Prywatna historia pocztówki” (2003) Baranowska przedstawiła swoją wielotysięczną kolekcję pocztówek, a także wiedzą o ich historii, kolekcjonowaniu i roli, jaką odegrały w kulturze.

Najbardziej osobistą książką Baranowskiej było „To jest wasze życie. Być sobą w chorobie przewlekłej” (1994), w której pisarka, cierpiąca od lat na nieuleczalną chorobę – toczeń, czerpiąc z własnych doświadczeń cierpienia pokazywała, jak chorując można utrzymać się w stanie czynnego życia: nie rezygnować z pełnego doświadczania świata, z radości, z pozytywnych relacji z innymi ludźmi, z kontaktów z redakcjami. Baranowska pisała, że czas choroby jest czasem życia i nie da się go wziąć w nawias: „Tak naprawdę musicie uznać życie. I właściwie to wszystko”.

M.J.

Reklama

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Proszę wprowadź nazwisko