WOJCIECH KAWIŃSKI

ur. w 1939 roku w Dębicy. Poeta, dziennikarz, współpracownik kilku pism literackich, autor ponad 20 zbiorów wierszy. Debiutował na łamach tygodnika Życie Literackie w 1961 r. Pierwszą książkę opublikował w 1964 r. (Odległości posłuszne, PIW). Inne tytuły to m.in. Lustro dnia (1975), Listy do ciebie (1982), Wieczorne śniegi (1989), Żelazna rosa (1995), Widok z okna (2002), Ciało i duch. Wiersze wybrane i nowe (2003), Obrót koła (2008), Dwa lata wierszy (2008), Skoro świt (2010). Tłumaczony  m.in. na francuski, słowacki, niemiecki, węgierski, czeski, albański, bułgarski, grecki, litewski, ukraiński.

 

Od wielu lat mieszka w Krakowie.

 

Wnuczęta teraźniejszości –

Zamiast za śnieżną górą

znalazłeś się za morzem kamieni

słowa były popielate od pyłu

Broch powracał

x nową wersją śmierci Wergilego

na placu targowym

sprzedawano żywe warzywa

i martwe zwierzęta

rozmowy nasze o uniwersaliach

miały abstrakcyjny wydźwięk

tak dalece

że wkrótce umilkły

i tylko na wyspie Harpera

zabójstwa były na porządku dziennym

2009

Było tak, że

po deszczu

szybko wróciły ptaki

w swoich dźwiękach, trelach, trzepotaniu;

upał się ujawnił,

ponowili zajęcia ogrodnicy,

uliczni sprzedawcy, złodzieje samochodów,

obrońcy przyrody

i tragiczni tragarze rzeczywistości,

kontemplujący nad tym, jakby tu uszczęśliwić

także tych

opornych; ale po wielkiej ulewie

nikt już nie wierzy w stabilność natury,

złamane serca

są silniejsze niźli powalone drzewa;

kim będziesz jutro nawet premier nie wie –

Pin It