Ryszard Wasilewski - wiersze

 

Franciszek Maśluszczak
Franciszek Maśluszczak
 

 

 

                                         * * *

 

                                       kwiaty się nie korzenią

                                       w naszym ogrodzie

                                       przy domu

                                       za ciasnym dla dwojga

                                       bo nie umiemy

                                       zbierać okruchów

                                       smakować

                                       poskładać

                                       zatęsknić

 

                                       fragmenty tego

                                       co mogło zogromnieć

                                       są ledwie impresją

 

                                       krótkim doznaniem

                                       zapomnianym w tłumie 

 

                                                                                

 

                                       stawka

 

                                       w ich domu

                                       zapomnianych szeptów

                                       nie ma światła

                                       chociaż w nim błyszczą

                                       złote żyrandole

 

                                       są głuche ściany

                                       tłumiące milczenie

                                       tylko czasem rozdarte

                                       jazgotem rąk

 

                                      ich przestrzeń i czas

                                      rozmijają się w progu

 

                                      jeśli obok

                                      to wciąż nowe maski

                                      kolejne rozdania

                                      znaczonej talii

                                      aby wygrać osobno

                                      zgromadzić

                                      oznaczyć i mieć

 

                                      wypełniać się

                                      i spełniać

                                      w usypiskach rzeczy -

                                      protezach szczęścia

 

 

 

                                      * * *

 

                                      z tobą

                                      nie chcę rozmawiać

                                      o przemijaniu

                                      rezygnacjach

                                      o oczach zagłębionych w sobie

                                      które nie potrafią szukać

                                      bo chcę ocalić cię

                                      przed tobą

                                      gdy znów

                                      odpocząć chcesz

                                      od życia

 

                                            

                                       * * *

 

                                       przychodzi taki moment

                                       kiedy trzeba się zmierzyć

                                       z melancholią

 

                                       to czego chcemy dotknąć

                                       jest bezkształtną plamą

                                       zanim dotrzemy

                                       do wiosennego źdźbła

                                       szukającego światła

                                       spod jesiennych zbutwień

 

 

                                       * * *

 

                                       kiedy odeszła moja matka

                                       miałem jedenaście lat

 

                                       być może wtedy

                                       stałem się poetą

                                       bo czułem jak stygną gwiazdy

                                       jak Ten dobrotliwy

                                       z brodą pełną szronu

                                       zapalił się we mnie

                                       ze wstydu

                                       

                                       i odkryłem

                                       że krzyk samotności

                                       niewielu tu słyszy

 

 

 

 

                                        * * *

 

                                        spotkajmy się

                                        w jesiennym parku

                                        na ławce wtopionej w głęboką zieloność

                                        na której czas dryfuje

                                        i nie pozwala odlatywać ptakom

 

                                        właśnie tam chcę przywrócić

                                        przerwane chwile

                                        które mogły się stać

                                        a ja

                                        nie zdążyłem z różą                                  

                                  

 

 

                                        * * *

 

                                        wśród swoich

                                        trudno się oswoić

                                        z poczuciem żalu

                                        odrzucenia

                                        i z tym bolesnym gniewem  

                                        który nabrzmiewa

                                        odchodzi i wraca

                                        jak bumerang

                                        który nie dotknął celu -

 

                                        niekiedy obcy sklei skrzydła

 

 

 

                                        późna miłość

 

                                        gdy nie musimy niczego

                                        i nikogo już udawać

                                        przeglądamy się w lustrach czasu

                                        twarzą w twarz

                                        tak po prostu

                                        chociaż nie zawsze pogodzeni

                                        że gdzieś się rodzą

                                        i wypalają gwiazdy

 

                                        patrzymy tak zwyczajnie

                                        bo jest coś

                                        co się nie zetli w nas do końca

 

 

 

                                        * * *

 

                                        kiedy sytość zaciera

                                        rzetelny osąd

                                        i przestają liczyć się szczegóły

                                        jesteśmy jednymi z wielu

                                        wśród przegranych i zwycięzców

                                        w naszej kaplicy pod wezwaniem

                                        świętego przymierza

                                        wszystkich przeciw wszystkim

 

                                        w której nikt nie rozgrzesza

 

 

 

                                        * * *

 

                                        omotani kolejną wersją prawdy

                                        uciekinierzy od wolności

                                        podobno są szczęśliwi

                                        bo nie wiedzą że można inaczej

 

                                        co dzień spłukują

                                        jak

                                        dlaczego

                                        by wchłonąć strzęp odbitych świateł

 

                                        grzeczni

                                        układni i posłuszni

                                        dopasowani do błyszczących reguł

                                        pasterzy nieswojego stada

 

 

 

                                        * * *

 

                                        słowa

                                        zapisane przez mędrców i poetów

                                        dla tych którzy chcą zrozumieć

                                        i odczuwać więcej

 

                                        słowa szepty

                                        i krzyk

                                        niewypowiedziane

                                        a kiedy potrzebne

                                        to uwięzły w gardle

                                        i przy tym milczeniu

                                        ktoś rozstrzygał za nas

 

                                        słowa

                                        które opatrują rany

                                        ocalają

                                        nie wolno nam milczeć -

                                        nie wszyscy ogłuchli

Pin It