Andrzej Wołosewicz

ABDYKACJA SUWERENA ?

Wiesław Sokołowski[1]/ od lat prowadzi pismo literackie „TRWANIE”[2], która to nazwa najlepiej oddaje to, co dla Sokoła charakterystyczne: działać mimo wszystko. A tych mimo wszystko miał Sokołowski niemało, od „Nowej Galerii Poezji i Malarstwa u Hoppera” w Warszawie (lata siedemdziesiąte) poprzez „Salon Poetycki ZA” na Srebrnej 12 w Warszawie (już w latach dziewięćdziesiątych) do stałej opoki, jaką jest „Zrzeszenie Artystyczne ZA” (w Rawce od zawsze do zawsze).

Andrzej Wołosewicz

Oto jest ciało Ratonia – przez wiersz do zbawienia?

 

I – Napięcia jako struktura

Wiersze[1] Kazimierza Ratonia zaczyna tekst:

„Gdzie są świadkowie mojego istnienia

Gdzie są sędziowie i kaci

Gdzie jest Bóg

Gdzie są ci którzy oglądają absurdalny taniec mego życia

Taniec zbłąkanego który stracił wiarę

Taniec mordercy spragnionego czystości

Taniec zadręczonego winą i litością

Taniec buntownika”

(s. 11)

Filip Wrocławski, 2006Jeśli nie czujesz napięcia, na którym zbudowany jest ten wiersz, to nie czytaj dalej. Musisz się cofnąć do siebie, musisz wrócić do pytań: „gdzie są świadkowie mojego istnienia, gdzie są sędziowie i kaci, gdzie jest Bóg”. Musisz wrócić do pytań, których nikt inny Ci nie zada, także Ratoń, który bezgrzesznie nawet nie opatruje ich znakiem zapytania. Żadnych komentarzy, jedno tylko skojarzenie, którego całą jasność ujrzałem: Ratoń-Camus. Ratoń - człowiek zbuntowany poezji, zbuntowany w sobie.

Janusz Termer

Igor Newerly – ważne ogniwo polskiej lewicowej tradycji literackiej

 

W żadnym ze spisów wybitnych pisarzy polskich XX wieku, także tych nawiązujących mniej lub bardziej wyraziście do tradycji lewicowej myśli społecznej, nie może zabraknąć osoby i dorobku literackiego zmarłego przed dwudziestu laty Igora Newerlego*.

Andrzej Wołosewicz

Wiersz i śmierć

 

Chodzi za mną ten problem „od zawsze”. Zacznijmy od cytatu z Fryderyka Chrystiana Hebbla: „poezja jest samobójstwem”, tym bardziej, że cytat ma swą historię. Przytacza go Różewicz w jednym z wierszy. Przytoczenie to jest mocne, autentyczne, zasadne. Nieco później w książce Harolda Blooma „Lęk przed wpływem” znajduję myśl: „każdy wiersz jest próbą wymknięcia się śmierci’. (Dodaję, już od siebie i dla precyzji: nieudaną, z gruntu nieudaną.)

Waldemar Michalski

Globalna wolność czy zniewolenie? O wierszach Bolesława Taborskiego


Nowe wiersze Bolesława Taborskiego zgromadzone w tomikach  Plan B. Wiersze 2004-2006 (2007) oraz Mój przyjaciel Szekspir (2007) oraz Jedyne wyjście (2010) świadczą, że poeta konsekwentnie kontynuował swoją dotychczasową poetykę i „filozofię życia”. Taborski należał do pokolenia emigracji wojennej. Od 1946 r. mieszkał w Londynie i tam debiutował tomem wierszy pt. Czasy mijania (1957). Niemal równocześnie w kraju ukazał się zbiorek pt. Ziarna nocy (1958).